Ik ben eerlijk gezegd helemaal niet zo’n toetjesmens… Maar geef me een ??? en ineens zit er een compleet familieverhaal aan vast.
Column 300 – 26 mei 2026
Column vraag 300… toch best een kleine mijlpaal in deze challenge en stiekem voelt het daardoor een beetje als een jubileumcolumn. Juist op de geboortedag van mijn moeder kreeg ik de vraag: “Wat is je favoriete toetje?” en laat zij nu een echt toetjesmens zijn geweest. Terwijl ik vooral denk aan koffie na het eten, bracht deze vraag me onverwacht terug naar vlaflips, ijsjes, familieherinneringen en een klein dessertdrama op de achterbank…
Niet dat ik toetjes niet lekker vind, integendeel, maar ik denk er gewoon niet zo snel aan. Waar sommige mensen standaard ruimte vrijhouden voor het dessert, zit ik na het eten meestal al tevreden achterover geleund met het idee: kom maar op met die stevige koffie.
Natuurlijk maak ik het mezelf met deze vraag weer niet makkelijk, want als ik erover nadenk zijn er echt wel dingen die ik héél lekker vind. Alleen ben ik niet zo’n enorme zoetekauw, terwijl de meeste toetjes toch vooral bestaan uit… suiker, suiker en nog eens suiker.
Daarom kom ik automatisch ook uit bij de hartige varianten. Een kaasplankje bijvoorbeeld, een hartige cheesecake of een muffin met kaas en kruiden. Allemaal dingen die ik thuis overigens nooit maak, behalve het kaasplankje dan, al schuift dat hier eerder door als borrelhapje dan als dessert.
Als ik al eens uit eten ga lijken dat soort toetjes me vaak nog het lekkerst. Totdat ik na het hoofdgerecht compleet vol zit en eigenlijk alleen nog plek heb voor koffie, liefst sterk en vooruit, héél misschien nog een klein aperitiefje erbij.
Op een vaste dag in de week komen mijn jongste dochter en schoonzoon (soms meer mensen) hier eten. Voor hen makkelijk na het werk, voor mij vooral ontzettend gezellig en juist omdat het een soort vaste familie/ vrienden dag is, pak ik dan nét iets meer uit.
Dus ja… mét toetje.
Variaties als: chocoladevla, vanillevla, pudding, ijs of soms een luxe aanbieding waarvan de verpakking alleen al roept dat het waarschijnlijk veel te duur was zonder korting. De jonge lui gooien daar vervolgens enthousiast nog een halve bus slagroom bovenop. Uiteraard eet ik dan gezellig mee, want ik vind een toetje echt wel lekker, alleen zal ik het voor mezelf niet snel in huis halen.
IJsjes liggen trouwens wél regelmatig in de vriezer. Waterijsjes, Cornetto, Split, perenijsjes of roomijs met chocolade op een stokje. Eigenlijk precies de dingen waar je mijn moeder ook midden in de nacht nog wakker voor had mogen maken.
Maar als ik dan écht moet kiezen, dan is er maar één antwoord mogelijk: de vlaflip. Niet eens per se omdat dit nou het allerlekkerste toetje ooit is, maar vooral vanwege alles wat eraan vastzit. Nostalgie in een schaaltje.
Er blijken allerlei varianten van te bestaan, heb ik inmiddels begrepen, maar ik ben opgegroeid met de simpele versie: yoghurt en vanillevla. En dan het liefst tegelijk inschenken, zodat één helft wit bleef en de andere geel, héél belangrijk!!
Als kind kreeg ik die regelmatig voorgeschoteld. Later, tijdens mijn scheiding, at ik af en toe bij mijn moeder en zette zij zonder veel woorden gewoon weer een vlaflip voor me neer, een soort troostvoer. Ook mijn kinderen ontdekten de vlaflip al vroeg. Thuis, maar zeker ook bij oma, waar ze graag kwamen en rustig na schooltijd de koelkast opentrokken voor een namiddag snack.
Mijn grappigste herinnering eraan blijft toch wel die met mijn zoon; Hij was zó dol op vlaflip dat hij het graag wilde maken voor het kerstdiner op school. Dus thuis stonden allemaal keurige bakjes klaar, netjes voorbereid en strak in een doos gezet zodat ze heelhuids op school zouden aankomen.
Tot ik onderweg één keer vol in de remmen moest, ik hoorde achter me direct het geluid waarvan iedere ouder weet: dit gaat fout. De complete lading schoof over de achterbank en arriveerde op school als een soort abstract modern dessertkunstwerk; Yoghurt en vla in creatieve golven volledig door elkaar geklutst.
Alsof dat nog niet erg genoeg was, stond daar zo’n bemoeizuchtige moeder die vond dat er poedersuiker overheen hoorde, haar dochter had zo bleek poffertjes mee en voor ik iets kon zeggen begon ze enthousiast te strooien…
Normaal gesproken ben ik best goed in dodelijke blikken uitdelen, maar deze keer was mijn zoon mij vóór; hij keek haar zó vernietigend aan dat zelfs de poedersuiker spontaan spijt leek te krijgen.
Conclusie; ja… de vlaflip is mijn favoriete toetje, al is het alleen maar vanwege alle herinneringen die eraan zitten.
Lizette
Ben jij een écht toetjesmens?
Laat het me weten in een reactie of beantwoord de vraag eens voor jezelf.
Maximaal 2x per maand een Zettje Schrap Extra, met inzichten en updates
Je hoeft de Substack app NIET te downloaden!!!!! Na invullen van je emailadres, krijg je de melding; Download de app om af te ronden (uitgekookt) maar dat hoef je NIET te doen, je bent dan namelijk al aangemeld!!
Dankzij de bijzondere en liefdevolle bijdrage van deze fantastische sfeermaker krijgt dit platform zijn gezellige, warme uitstraling en unieke, uitnodigende karakter. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor.
💖
↬ Kaarten en meer van Studio Kuukeluus
