Burn-outs
Naomi – 20 december 2020
Ik heb geen behoefte om een zielig of ellendig verhaal met allemaal details te delen waar niemand iets aan heeft.
Daarentegen loop ik door een flink verklote jeugd met twee psychopathische ouders nog steeds tegen dingen aan die ik vervolgens met veel moeite (en de nodige professionele hulp) weer moet zien op te lossen…
Toen Lizette me vroeg of het me leuk leek om als gastschrijver een stukje te schrijven was ik meteen enthousiast. Túúrlijk doe ik dat! En vanaf dat moment, inmiddels 6 weken geleden, heb ik er gewoon regelmatig slapeloze nachten van. Want wat moet ik in hemelsnaam schrijven? Wat wil ik kwijt, waar zit een ander op te wachten om van mij te weten? Echt, ik heb me súf gepiekerd.
Mijn eerste burn-out (rond 2008) kwam voor mij eigenlijk best uit het niets.
Misschien doordat ik me volledig had gefocust op mijn nog redelijk nieuwe baan die hartstikke leuk was; ik weet het niet. Maar kennelijk breekt een echtscheiding die langer dan 4 jaar duurt je onderweg toch op. Met veel therapie, praten én een manager als goede steun, ben ik toen uit dat gat geklauterd. Ik kreeg m’n leven weer op de rit alles ging allemaal prima, met de gebruikelijke ups en downs in het leven natuurlijk. Ik kan me nog goed herinneren dat ik zei ‘dit gaat mij nooit meer gebeuren’…..
….Vorig jaar april ben ik ziek thuis komen te zitten nadat ik al een jaar met schouderklachten liep. Ik kón niet meer. De hele dag deed het pijn; of ik nou zat, lag of liep.. maakte allemaal niet uit. Met fysiotherapie werd het erger en kreeg ik steeds een andere diagnose. Het zou van alles zijn, maar zeker géén slijmbeursontsteking. Nou, guess what… Na 3 maanden kreeg ik eindelijk een doorverwijzing voor foto’s en een echo, en een week later ging de cortizonenspuit erin.
Wat een verademing!
De pijn was binnen een paar weken bijna helemaal weg, maar daar was dan ook alles mee gezegd.
Ik kon nog steeds de hele dag wel janken, niets onthouden, was compleet panisch van de telefoon, bezoek of alles wat er onaangekondigd voorbij kwam in het leven. Boodschappen doen was al een drama. En dan de verplichte tripjes naar het werk voor de ‘verzuimcoach’ en mijn manager. Ik moest maar gewoon beginnen met re-integreren. Nou oké, ze zullen er wel verstand van hebben, dacht ik. Na 3 weken stortte ik nog verder in en heeft de bedrijfsarts ingegrepen.
Ik was echt kapót.
Ik ben bij een jobcoach én een geweldige psycholoog beland die mij een paar maanden hebben overspoeld met inzichten, waarmee ze me (samen met de bedrijfsarts) wisten te helpen om weer overeind te komen. In mei dit jaar ben ik mijn re-integratie gestart op een andere afdeling, en daar mocht ik na de zomervakantie goddank blijven.
Helaas moet ik zeggen dat re-integratie in deze tijd, met al het thuiswerken, niet bepaald een succes is voor mij persoonlijk. Mijn lijf begint alweer te sputteren en ik probeer me enigszins wanhopig alle tips en tricks voor de geest te halen die ik heb gehad. Het grote voordeel is dat ik nu wel de signalen oppik (serieus, daar ben ik echt al blij mee) en dat ik ook aan het handjevol mensen om mij heen weet duidelijk te maken dat het niet zo goed gaat op deze manier. Ik neem de laatste 2,5 week van het jaar dan ook lekker vakantie in de hoop dat ik weer weet bij te tanken. En zo niet, dan zal ik toch echt stappen moeten ondernemen.
Wat ik ook nog graag wilde schrijven is dat het mij verbaast dat zoveel creatieve geesten tegen soortgelijke issues aanlopen.
Zijn wij minder weerbaar, of minder goed bestand tegen druk, kaders, regels of hiërarchie? Of is onze creativiteit ontstaan als uitlaatklep of ontsnapping uit een bepaalde situatie? In de andere gastblogs herken ik ontzettend veel en zie ik echt wel een soort rode draad. Als mijn stresslevel stijgt, dan kruip ik ook het liefst weg in alles wat maar creatief is. Tot ik op het punt kom dat ook dat ‘op’ is… en dan is het dus te laat.
Ik hoop dat ik met mijn verhaal enigszins heb kunnen belichten dat je niet alleen staat in moeilijke of uitzichtloze situaties. Als je geen licht meer ziet maar alleen nog tunnel, zoek hulp! Het is een drempel, ik weet het, maar het is zó ontzettend waardevol. En het kan ook echt heel leuk zijn. Mijn psycholoog was bijna een uitje, en andersom gaf zij aan iedere keer uit te zien naar onze volgende sessie. Heb je geen klik? Stop ermee en zoek iemand anders. Die klik is namelijk onwijs belangrijk om er een succes van te maken.
Om al het voorgaande in het juiste perspectief te plaatsen: lieve mensen, ik ben ontzettend gelukkig. Ik heb een schat van een zoon (inmiddels 16), ben afgelopen februari getrouwd met de leukste en liefste man ter wereld, we zijn gezond en we hebben echt een goed leven samen. We hebben beide nog steeds een baan, ik ben daarnaast mijn eigen bedrijf gestart – en ik heb nog zóveel ideeën, dat ik de komende jaren meer dan genoeg te doen heb. Dus je hoort mij absoluut niet klagen.
Iedereen heeft zo zijn rugzakje, en meestal zie je dat aan de buitenkant niet. Soms komt er opeens weer iets uit dat zakje en kost het de nodige moeite om dat er weer terug in te proppen. Such is life. Laten we onszelf niet uit het oog verliezen, maar ook een oogje op een ander houden. Zoals ik heel veel steun heb gehad aan deze creatieve Instagram community, zo hoop ik dat vele anderen dit ook zo ervaren.
Veel liefs,
Naomi
Je kunt op dit gastschrijven reageren via de bijpassende post op mijn ↬ Instagram
