Dat werd mij niet door het UWV verteld
Lizette – 24 februari 2023
Enige tijd geleden schreef ik in een post op Instagram over een belastingaanslag n.a.v. een nabetaling van het UWV, op deze post reageerde Maaike Kooijman redacteur bij LINDA.nl met de vraag of ik dit verhaal wilde delen en zo geschiede…
Klik op het knipsel van LINDA.nl om het artikel te lezen, vergeet niet hier weer terug te keren of lees het interview als je alles hebt gelezen aan het eind van dit blog…
Inmiddels is er op deze aanslag voor het deels terugbetalen van zorgtoeslag en KGB bezwaar gemaakt en afgewezen door de belastingdienst. Eigenlijk wilde ik deze rekening dan maar gewoon betalen en vooral omdat ik van het gezeik af wilde zijn, want ik ben chronisch ziek en dit soort dingen vreten energie.
Na overleg met mijn ambulante begeleiding hebben we toch besloten om in beroep te gaan op dit besluit. Tot diep in mijn (reumatische) botten voelt deze terugbetaling namelijk als een groot onrecht want waarom moet ik geld gaan betalen door de fout van anderen? Het UWV heeft namelijk twee jaar lang te weinig betaald omdat ik recht had op een toeslag waarvan ik het bestaan niet wist. Hun verklaren op het uitblijven van deze betaling was dat ik dat dan zelf had moeten aanvragen… MAAR ALS JE DAT NIET WEET!!!!
Graag neem ik je even mee terug in de tijd;
Terug naar 2015 waarin een onverwachte scheiding mijn leven op z’n kop zette, een hoop moest er worden geregeld en hoewel ik best in het bezit ben van een bepaalde mate van intelligentie was het een enorme wirwar aan regels en daarbij behorende zaken die gedaan moesten worden. Ondanks dat er qua gesprekken niet veel meer viel te behalen regelde we wel een mediator om alles soepel te laten verlopen, en dat was maar goed ook. Zelf hing ik natuurlijk ook in de emotie van het gebeuren en dan is je kop er goed bijhouden al lastig zat, het gewone leven was al uitdaging genoeg met ook nog drie kinderen om op te vangen.
Het gekke is echter dat je ook dan zelf nog wel wakker moet blijven want zo kwam ik er online achter dat het afkopen van het pensioen van mijn ex-partner niet handig is i.v.m. nabestaande pensioen en dat moet je goed regelen bij de pensioenfondsen. Er volgde allerlei berekeningen waar ook nog wat onrechtmatigheden in zaten en die werden aangepast.
In de zoektocht naar een eigen woning werd ik van het kastje naar de muur gestuurd en pas op het allerlaatst, toen bekend was waar ons huis voor werd verkocht, kon ik uiteindelijk met veel hulp van de bank een appartementje kopen. Het was allemaal op de valreep en zo moest ik binnen drie weken de boel opknappen en verhuizen.
Vanaf 9 januari 2016 zat ik op mijn nieuwe plek, gesloopt, uitgeput en nog een hoop verdriet te verwerken, maar we konden een beetje op adem gaan komen.
Pittige tijden
Het waren pittige tijden (al voor de scheiding, voor het gemak sla ik even de fysiek problematiek over die al van veel eerder speelde en waar ik jaren mijn kop voor in het zand stak.) omdat het met mijn gezondheid niet heel geweldig ging, langdurige en steeds vaker terugkomende hartritme stoornissen vloerde mij keer op keer en de cardioloog bood een ablatie aan om met deze verstoringen voor goed af te reken.
Een datum werd ingepland maar plots overleed mijn moeder, datum uitgesteld en eindelijk op 14 februari 2017 werd ik geableerd (verzin ik, niet op Valentijn werd mijn hart letterlijk beschadigd nadat het al figuurlijke littekens had opgelopen) De langzame route rond de AV knoop werd dichtgebrand en zo kon mijn hart niet meer op hol slaan.
Herstel verliep redelijk alleen was mijn lijf zo opgedraaid dat die in alle kracht tegenwerkte om de draad weer als daarvoor op te pakken. Mijn volledige uren werken bij mijn werkgever lukte niet meer en ik zou via de Arbodienst worden begeleid naar minder zwaar fysiek werk, mijn huidige werkgever kon mij geen vervangende functie aanbieden (hoe graag zij ook wilde maar het was er gewoon niet) en zo sloeg ik mij zolang door de paar uurtje werk heen die ik eigenlijk ook niet aankon.
En toen; juni 2017 werd ik gevloerd door een herseninfarct, mijn leven stond op zijn kop en ik had werkelijk zelf geen idee wat ik aan het doen was, overlevingsknop aan en gaan!
Revalidatie volgde waar ik een beetje mijn nieuwe ik ontdekte maar er kwam vooral een hoop niet verwerkt oud zeer naar boven. De rem die je van nature in je hoofd en op emotie hebt was er niet meer en alle bagger kwam er uit.
Tijdens de revalidatie liep ook het Arbo en re-integratie traject nog en ik wist van voren niet meer dat ik van achteren leefde.
Er kwam zoveel op mij af dat ik tussen de bomen het bos niet meer zag. Je wordt werkelijk overspoeld met brieven en informatie van instantie en vooral van het UWV. Tussendoor had ik nog hulp voor mijn administratie, vooral betreffend de belastingdienst, van Humanitas. De man die mij hielp vond het al bizar hoeveel, soms tegenstrijdige, informatie ik alleen al van het UWV en daarbij ook nog van de belastingdienst kreeg.
Eigenlijk kun je als je revalideert er niets bij hebben en ben je juist op zoek naar herstel en lichtpuntjes, dus je begrijpt; Aan het eind van de revalidatie was ik eigenlijk nog steeds de weg kwijt en werd ik doorverwezen naar Hersenz.
In de tussentijd werd ik 80/100 afgekeurd voor een werkend leven en daar beginnen eigenlijk juist nog meer problemen, want wist ik veel, je volgt gedwee de stappen die je worden verteld te maken, maar niemand (van b.v. het UWV) die je aan de hand neemt om alles op een rijtje te zetten.
Viavia hoorde ik dat ik bij mijn pensioenfonds aan moest geven dat ik was afgekeurd zodat mijn pensioen door zou lopen. DAT WERD MIJ OOK NIET DOOR HET UWV VERTELD.
Mijn uitkering werd berekend op mijn inkomsten van mijn laatste werkgever en het enige wat ik dacht… “Hoe ga ik dit in godsnaam doen” Gelukkig had ik nog partner alimentatie en i.v.m. mijn koopappartement hele lage vaste lasten. Vingers op de knip, niets extra’s, kinderen kostgeld betalen en zo redden we het net…
Pas toen gingen er balletjes rollen
Tijdens mijn traject bij Hersenz was er thuisbegeleiding en die vroegen zich al af hoe ik in hemelsnaam rond kon komen van wat ik kreeg, maar ja wat eerst moet, moest eerst; Eerst moest ikzelf weer een beetje rechtovereind komen te staan. Had de energie niet om met nadere zaken bezig te zijn.
Na Hersenz kreeg ik vaste ambulante hulp en toen gingen er balletjes rollen… Er werd van alles uitgezocht door mensen die er verstand van hebben en er bleek veel niet te kloppen. We namen contact op met het UWV en toen begon de discussie over de toeslag;
Ik had dat zelf aan moeten vragen!! Maar nogmaals; ALS JE DAT NIET WEET!!!?? Na lang geharrewar kreeg ik uiteindelijk de toeslag alsnog en zelfs met terugwerkende kracht.
Tja en daar begon het probleem met de belastingdienst want die kwamen dus een deel van de Zorgtoeslag en KGB (Kind Gebonden Budget) over dat jaar terughalen. Maar als ik alles verdeelt had gekregen had IK dit hele probleem niet gehad.
Nu is het dus een principe kwestie en ook omdat het om best veel geld gaat en ik met mijn uitkering plus toeslag nog steeds onder het sociaalminimum zit. Gelukkig heb ik nog partner alimentatie, waar overigens ook nog 40% belasting over betaald moet worden.
Mijn punt
Mijn punt met dit hele verhaal is dat ik vind dat dit alles slecht geregeld is. Ik vraag mij serieus af waarom het UWV bij (gedeeltelijke) afkeuring niet met je aan de slag gaat. Gezamenlijk even de boel doornemen, wat gaat er precies (financieel) gebeuren, waar moet je rekening mee houden, zijn er zaken waar je aanspraak op kunt maken? Waar kun je wat vinden en als dat lastig is, duhhh “NIET AANGEBOREN HERSENLETSEL”, wie kan je helpen!
Nu heb ik de mazzel dat ik vrij snel ambulante hulp kreeg toegewezen en zij mij daarbij kunnen helpen (al valt dit niet onder de hulpvraag via WMO) maar er zijn genoeg mensen die, spreekwoordelijk, in een ravijn worden gegooid zonder iets om mee te vliegen en al helemaal zonder een gebruiksaanwijzing.
Bovendien ben ik er van overtuigd dat het goed begeleiden van mensen die (gedeeltelijk) worden afgekeurd zowel voor het UWV en de Belastingdienst behoorlijk wat werk zou besparen.
We zijn nu vooral het ene gat met het andere aan het dichten, water naar de zee dragen, lullen tegen een dikke muur…
Dan bevind je je op glad ijs want maak je een fout dan wordt die je ook nog aangerekend
(serieus ook gebeurd met een vinkje ✓JA of ✓NEE)
DUS is het nu een principe kwestie want waarom moet ik betalen voor de fouten van een ander?!
Lizette
Zettje in de goede richting
Dit verhaal wordt ongetwijfeld vervolgd…
