15 mei 2022
Om te beginnen zal ik mezelf even kort voorstellen!
Happy Day On Her Way: Iedereen is goed genoeg!
Al deze klachten maken mijn leven soms complex en behoorlijk beperkt en leiden ook regelmatig tot wrijving in contact met andere mensen, wat niet heel gek is gezien de maatschappelijke verwachtingen die er van een jonge meid bestaan en de hoeveelheid vooroordelen die over dergelijke klachten in onze samenleving heersen.
Toch laat ik mijn klachten mijn persoonlijkheid en mijn zelfbeeld niet (meer) beïnvloeden en ben ik – en ja, dat heeft echt heel wat jaartjes geduurd – inmiddels in staat om mijn klachten ook vaak om te draaien naar iets positiefs en om er lering uit te trekken.
Ik zie het inmiddels dan ook zelfs als een missie om de maatschappij en anderen ervan te overtuigen dat psychische en lichamelijke klachten niks afdoen aan de waarde van een persoon en dat eventuele privileges als “niet hoeven te werken” en het krijgen van bv. een uitkering, niks zeggen over de motivatie, kracht en het doorzettingsvermogen van iemand!
Ik zou willen dat alle vooroordelen rondom deze problematiek de wereld uit worden geholpen en dat de wereld inziet hoe sterk “wij” als mensen met psychische stoornissen, lichamelijke klachten en (chronische) ziektes juist zijn! Hier probeer ik een bijdrage aan te leveren, onder andere door het delen van mijn ervaringen, tips en levensverhaal op mijn Instagram-account @happydayonherway !
Het ontstaan van mijn chronische vermoeidheid
Toen mijn chronische vermoeidheidsklachten op mijn 17e ontstonden, speelde er enorm veel in mijn leven. Op school en ook in mijn eigen omgeving kon ik niet mezelf zijn en ik leed aan PTSS en een dwangstoornis wat ik voor de buitenwereld verborgen hield en pas jaren later officieel is gediagnosticeerd. Door mijn perfectionisme, dwanghandelingen en onderliggende oorzaken van mijn PTSS negeerde ik al van jongs af aan mijn lichaamssignalen structureel.
Slapen deed ik nauwelijks, iets leuks doen ook niet.
Ik isoleerde mezelf van de rest van de wereld en leefde enkel in stress en angst. Ik kon niet anders dan mijn trauma’s, psychische klachten en gedrag geheim houden en mijn lichaamssignalen negeren, dacht ik toen, en had natuurlijk nog geen enkel besef van de gevolgen daarvan. Zelfs niet toen ik als gevolg daarvan op mijn 17e instortte en er een burn-out werd gediagnosticeerd. “Dit kon niet, was onmogelijk en zat tussen mijn oren”, hoorde ik immers van iedereen. Dat ik niks meer kon, enkel één à twee uurtjes per dag naar school toe gaan, en dat ik mentaal niet meer in staat was om normaal te denken of ook nog maar iets te onthouden, was onzin in de ogen van leraren, mijn omgeving en zelfs sommige professionals. “Je moet doorgaan, niet opgeven en het uiterste uit jezelf halen”, is immers wat onze maatschappij van ons verlangt en verwacht.
Helaas ben ik, en velen met mij – zeker de mensen die van zichzelf juist al perfectionistisch, gedreven, stressgevoelig of onzeker zijn – hier echter de dupe van geworden. Als gevolg van dit soort overtuigingen bleef ik namelijk zelfs met mijn burn-out nog over mijn grenzen gaan, zelfs in die mate dat de vermoeidheid en bijbehorende klachten uiteindelijk chronisch zijn geworden. Inmiddels zit ik hierdoor dan ook al jaren thuis en kamp ik nog elke dag met deze klachten. Dit is pijnlijk en lastig en in de eerste jaren had ik het idee dat ik deze klachten nooit zou kunnen accepteren, er niet mee zou kunnen leren leven en ermee nooit gelukkig zou kunnen worden; niet alleen niet door de lijdensdruk en gevolgen van de klachten zelf, maar ook door het negatieve oordeel dat in de maatschappij over mensen zoals ik bestaat.
Iedereen is goed genoeg, ongeacht zijn/haar maatschappelijke status
Inmiddels sta ik daar nu gelukkig heel anders tegenover en kan ik ondanks mijn klachten toch geluk voelen! Ik laat mij niet meer leiden door de verwachtingen van de maatschappij, omdat deze me al te veel gekost hebben, me niet gezond en gelukkig kunnen maken en omdat ik besef dat ik – met of zonder klachten, met of zonder een (goedbetaalde) baan – in essentie precies dezelfde persoon blijf.
Ik heb geleerd en durf te voelen dat ik goed genoeg ben ongeacht mijn maatschappelijke status. Dit ervaren en het streven loslaten, heeft me rust en ruimte gegeven en het voor mij weer mogelijk gemaakt om weer te (durven en mogen) genieten van de mooie en kleine dingen in het leven.
Negatieve oordelen van anderen weet ik nu naast me neer te leggen, omdat ik heb leren inzien dat ze vaak iets zeggen over andermans visie of onwetendheid of gebaseerd zijn op vooroordelen. Waar dit me eerder terneer sloeg, geeft het me nu juist gevoelens van kracht en strijdvaardigheid. In al die jaren heb ik immers gemerkt dat er nog zoveel is om voor te strijden op het gebied van bewustwordingen over chronische ziektes en psychische klachten en dat dit zo ontzettend hard nodig is, omdat er nog zoveel onwetendheid en vooroordelen in onze maatschappij bestaan, wat voor veel patiënten enorm pijnlijk en frustrerend is. Door openheid en het delen van mijn verhaal, o.a. op mijn Instagram-pagina @happydayonherway, hoop ik hier een kleine bijdrage aan te kunnen leveren en (daarmee) anderen te kunnen helpen.
Slotboodschap: blijf bij jezelf!
Wat ik met mijn verhaal vooral probeer mee te geven, is dat ik erin geloof en zelf heb ervaren dat wat voor klachten iemand ook heeft en hoe onwaarschijnlijk diegene het wellicht ook nog acht, het toch echt mogelijk is om uiteindelijk (weer) geluk te vinden, omdat geluk in jezelf zit!
Wat ik anderen met soortgelijke klachten dan ook vooral wil meegeven, is: blijf bij jezelf, wees lief voor jezelf en onthoud dat jij weet wat je voelt en kan aanvoelen wat je nodig hebt!
Durf jezelf toe te staan om jezelf daarop te vertrouwen en jezelf te gunnen waar je behoefte aan hebt! Laat de oordelen van de buitenwereld daarbij links liggen: er bestaan nog veel te veel vooroordelen en onwetendheid in onze maatschappij om andermans oordeel serieuzer te nemen dan die van jouwzelf! En onthoud altijd: welke klachten je ook hebt en op welke manier ze jou ook belemmeren of doen afwijken van de norm: jij bent en blijft helemaal oké en goed genoeg!
Wil je meer weten over mijn (levens)verhaal, mijn ervaringen en tips? Ben je op zoek naar (h)erkenning en lotgenoten? Volg mij dan vooral op Instagram: @happydayonherway !