Zettjes Themadag

Vrouwen in de overgang

In de overgang door borstkanker en anti hormonale therapie

Nicky van Grinneken – 8 oktober 2023

Ik weet het nog goed, ik zat op de bank bij twee vriendinnen thuis toen ik mijn eerste opvlieger kreeg. Vanuit het niets voelde ik de hitte vanuit mijn tenen richting mijn hoofd omhoog stromen, een sensatie die moeilijk te omschrijven is. 
Nicky van Ginneken - overgang na borstkanker en anti hormoon therapie - Ik weet het nog goed, ik zat op de bank bij twee vriendinnen thuis toen ik mijn eerste opvlieger kreeg. Vanuit het niets voelde ik de hitte vanuit mijn tenen richting mijn hoofd omhoog stromen, een sensatie die moeilijk te omschrijven is. 

Gek genoeg probeerde ik niets te laten merken, maar al snel vroeg één van de twee vriendinnen of ik het warm had. Ik bleek compleet rood te zijn aangelopen en het zweet stond op mijn gezicht, ik kon dus helemaal niet verbergen dat ik mijn eerste opvlieger had. Ja ik had het warm, heet zelfs! Een hitte sensatie die enkele minuten je lijf over neemt om vervolgens net zo snel weer te vetrekken. Je wilt je kleding uit, probeert uit alle macht een waaier te creëren om iets af te koelen, maar eigenlijk werkt het allemaal niet. Wat rest is afwachten tot de opvlieger weer afneemt en genieten van de tijd tussen de opvliegers in.

Waarom ik het probeerde te verbergen weet ik nog steeds niet. Het was voor niemand een verrassing dat ik, toen 31 jaar, in de overgang was. We wisten dat de opvliegers konden gaan komen. We wisten namelijk allemaal dat ik ziek was, ik had borstkanker.

Omdat mijn tumor groeide onder invloed van hormonen moest ik na de chemo en bestraling ook nog behandeld worden met anti-hormonale therapie. Simpelweg betekende dat ik d.m.v. medicijnen in de overgang zou worden gebracht, zodat er geen voeding voor mogelijke achtergebleven tumorcellen zou zijn. De kans op nog een keer borstkanker krijgen zou hierdoor erg klein worden. Had ik een keuze om deze therapie niet te doen? Altijd, maar uiteraard wilde ik er alles aan doen om de kanker niet meer terug te laten komen.

Op het moment dat ik hoorde dat dit een onderdeel van mijn behandeling zou worden moest ik wel even slikken. 

In de overgang, op mijn 30e, dat is niet niks

Wat zou dat betekenen voor mijn toekomst? Zou ik ooit nog kinderen kunnen krijgen? Of zou ik door de chemotherapie sowieso in de overgang zijn? Zoveel onzekerheden, maar uiteindelijk waren ze ondergeschikt aan het beter worden.

Ik twijfelde geen moment, beter worden stond op nummer 1 en de rest zien we later wel. Nu 7 jaar verder weet ik eigenlijk niet beter.

Heb ik de anti-hormonale therapie, en daarmee de overgang, onderschat?

Ja, toch wel. Ik krijg elke maand van de huisarts een injectie om in de overgang te blijven, dit betekend dat ik hier ook elke maand weer mee geconfronteerd wordt. En eenmaal in de overgang kreeg ik ook echt last van alle kwalen die de overgang met zich meebrengt. De opvliegers vliegen me letterlijk om de oren, de moodswings herken ik inmiddels uit duizenden, elke ochtend ben ik zo stijf als een hark als ik uit bed kom, en laten we vooral ook stil staan bij botontkalking en verhoogde kans op hart- en vaatziekten.

In het begin lachte we vooral om de opvliegers als ik weer eens rood aan liep midden op een feestje, maar inmiddels heb ik er wel echt last van.

Het zorgt ervoor dat ik slechter slaap, want opvliegers slapen nooit en lijken juist in de nacht extra hun best te doen. Maar wat ik nog erger vind zijn de moodswings waar ik totaal geen grip op heb. Het duurde even voordat ik het verband kon leggen, maar inmiddels weet ik precies dat ik voor een opvlieger soms ook eerst een behoorlijke moodswing krijg. Ik kan vanuit het niets verschrikkelijk verdrietig of bozig worden zonder dat daar een oorzaak voor is. Vaak duurt dat een paar minuten en volgt er dus een opvlieger.

Behalve op deze momenten merk ik ook dat de week voordat ik weer geprikt wordt ook erg onstabiel ben qua humeur. Ik kan wat kortaf zijn en chagrijnig door de dag gaan. In het begin was dit voor mijn omgeving best moeilijk, ik ben namelijk nooit zo geweest en zij snapte niet waarom ik me ineens zo kon gedragen. Zelf had ik het pas later door, maar had ik er ook echt last van dat ik me zo down voelde. Tot ik bijna 2,5 jaar nadat ik voor het eerst in de overgang was de link met het tijdstip van mijn medicijnen én de overgang kon leggen. Het vervelende is dat ik inmiddels dus goed door heb wanneer zo’n moodswing er is, maar dat ik er geen grip op heb en het dus al helemaal niet kan veranderen.

Toch heb ik nog nooit overwogen om te stoppen met mijn medicijnen.

Wel heb ik beter leren omgaan met alle klachten. Ik kan er weer grapjes over maken en heb mijn leven erop ingericht. Ik draag vaak laagjes kleding zodat ik wat uit kan doen als er weer een opvlieger komt en ik kan beter signaleren wanneer mijn humeur een beetje uit de bocht dreigt te vliegen. Vaak leg ik mensen dan uit waardoor dat komt zodat ze weten dat ik het echt niet met opzet doe. Het neemt niet weg dat het soms tot vervelende situaties lijdt, en ik achteraf mijn excuses moet maken voor mijn soms pittige reactie.

Ik vind dat er weinig aandacht is voor de invloed van de overgang op je kwaliteit van leven.

Mijn artsen hebben uiteraard benoemd dat ik in de overgang zou raken, met een korte uitleg wat dit medisch met je lijf doet. Maar de begeleiding bij de klachten die daarbij horen blijft een beetje achter. Mijn arts ontkende lang dat de combinatie tussen een moodswing en een opvlieger zou kunnen bestaan. Zelf dacht ik in het begin ook dat het simpelweg bij een opvlieger hier en daar zou blijven, maar niets is minder waar. En daarin had ik wel graag meer begeleiding gekregen.

Ehlers Danlos Syndroom

Dat ik op dit moment dus ook geen kinderen kan krijgen is eigenlijk door mijn andere chronische ziekten (o.a. Ehlers Danlos Syndroom) een beetje naar de achtergrond geschoven. Ik denk dat het komt, omdat ik weet dat ik technisch gezien nog een kans op een zwangerschap heb. Zodra ik stop met mijn medicijnen is de kans groot dat ik ook weer uit de overgang kom en mijn cyclus weer op gang komt. Echter is mijn lijf zo verzwakt en is een zwangerschap zo’n grote belasting dat ik me realiseer dat het nu geen slimme keuze zou zijn.

Maar het idee dat het zou kunnen zorgt ervoor dat ik het altijd nog een beetje voor me uitschuif. Pas als ik er écht bij stil sta dat ik dus nooit moeder zal worden komt dat besef binnen en maakt me dat verdrietig.  

Ook hier geldt dat beter worden (en blijven) de grootste prioriteit is, maar het heeft daardoor ook behoorlijk wat van me afgenomen. En dat is simpelweg best een proces om te accepteren.

Inmiddels ben ik wel een heel stuk op weg in dit acceptatie proces. En wat mij betreft mag deze medische overgang nu dus ook overgaan in de natuurlijke overgang. Want eerlijk is braaf, mijn menstruatie mis ik niet. Ik was altijd zo ziek dat het wel een opluchting is dat ik geen last meer heb van migraine en alle andere klachten. Dat mag dan wel als een klein voordeel voelen toch?

Nicky van Grinneken

Fijn als je na het lezen van dit gastblog van Nicky onder de bijpassende post op socialmedia een reactie of je eigen ervaring deelt via één van deze linken 
Wil jij meehelpen mijn ADL assistentiehond te realiseren?
Geef jij dit platform een Zettje in de goede richting? Stuur mij een financieel steuntje, alvast bedankt ღ

Link geldig t/m 25 oktober 2023 

Het ‘Zettje in de goede richting’ platform is voor mij een fijne dagbesteding. Om dit platform [waar veel mensen (h)erkenning vinden en hun verhaal kunnen delen] in de lucht te houden betaal ik alle kosten van mijn uitkering. Draag jij dit platform een warm hart toe? Lief als je een bijdrage doneert. (klik op het spaarvarken).

Lieve groet, Lizette

(link verlopen? zie dan op de thuispagina de vernieuwde link)

Kaart studio Kuukeluus - verjaardag kat met feestmuts
Scroll naar boven