Een onvergetelijke dag… bestaat die eigenlijk wel, of zijn het de kleine momenten die samen het verschil maken?
Column 285 – 10 februari 2026 – 📖 Leestijd: 5-6 minuten
Als je het mij vraagt is “Wat was een onvergetelijke dag?” eigenlijk een nogal bijzonder gekke vraag. Alsof er ergens in het leven een troon staat waar één dag op zit te pronken en de rest maar een beetje achteraan moet sluiten. Alsof het leven netjes in stapeltjes te verdelen is: een stapeltje vergeten, een stapeltje mwah, en één piepklein stapeltje onvergetelijk.
Zo heb je mensen die roepen dat hun trouwdag de mooiste dag van hun leven was. Dat klinkt altijd alsof ze hun leven verkeerd om hebben gepland; Nou daar sta je vrij vroeg in je leven, net getrouwd, in je jurk of je pak, taart nog half aan je lippen…en dan kondig je pontificaal aan dat de mooiste dag van je hele leven… al geweest is! Succes met de rest van de rit, denk ik dan.
Ik geloof daar dus niet in, voor mij is het leven eerder een vierseizoenenlappendeken vol kleuren en verrassingen. De ene dag glijdt bijna vanzelf door je handen, de volgende zit muurvast, maar stuk voor stuk horen ze erbij, want zonder alle dagen is de lappendeken niet compleet.
Natuurlijk zijn er dagen die stralen, momenten waarvan je al tijdens het ontbijt voelt: dit wordt een goeie.
Dagen met een ontmoeting met iemand die onverwacht langer blijft hangen in het leven. Dagen waarop ik op vakantie ging, al is het maar naar Blaricum, en de wereld net iets mooier lijkt door een andere bril. De eerste huurwoning waar ik met twee kartonnen dozen en een plant binnenstapte en dacht: dit is van mij. Het eerste huis dat ik kocht, waar de muren waren verschoten door de herinneringen er aan van de vorige bewoner en ik meteen plannen maakte voor de kleuren verf.
De geboorte van mijn kinderen natuurlijk of, om eerlijk te zijn, misschien vooral het moment ná de bevalling wanneer je weer kunt ademhalen, zitten en een beschuitje eten zonder lastige houdingen.
De bollenvelden in bloei, daar word ik elk jaar opnieuw verliefd op; het maakt niet uit hoe vaak ik het zie, alsof de wereld even zijn mooiste voorjaarsjurk aantrekt.
En dan zijn er die kleine, huiselijke momenten waarvan ik pas later begreep dat ze bijzonder waren. Een kop koffie met een vriendin, een dagje uit die niet gepland was, maar perfect blijkt te zijn, een avond waarop iedereen om tafel zit en niemand haast heeft.
Die dagen blijven hangen, zonder dat ze erom vragen.
Maar als we het dan écht over onvergetelijk hebben, dan moet de andere kant ook belicht worden. De dagen die je niet had uitgekozen die je liever had overgeslagen maar die je nu eenmaal kreeg.
Het overlijden van iemand die veel te vroeg ging, dat soort dagen branden zich in je systeem, of je wilt of niet. Een huwelijk dat strandt, een baan verliezen waarvan je dacht dat je daar nog jaren zou zitten. Het soort gebeurtenissen dat je ondersteboven schudt.
Of wat dacht je van die medische hoofdstukken waarvan je hoopt dat ze in een ander boek thuishoren. Ik vergeet nooit de dag dat er weer zo’n hartritme akkefietje de kop opstak, de vele dagen van ziekenhuis opnamen. De dag dat ik mijn herseninfarct kreeg, die staat in fluorescerende markeerstift in mijn herinnering geschreven. Daarna het revalideren, dat soms meer weg had van ploeteren door nat beton dan van vooruitgang. Een periode die voelt als een sluimerend monster in de kamer: steeds aanwezig, maar ik kan niet doen alsof ik het niet zie.
Daarna het traject bij Hersenz, waar ik leerde dat grenzen niet alleen dingen zijn om tegenaan te lopen, maar ook manieren om jezelf te beschermen. En hoe raar het ook klinkt: die kennis, die momenten van inzicht, zijn óók onvergetelijk.
Misschien zijn de dagen ná zo’n storm nog het meest bijzonder, die stille druppels van vooruitgang die ik bijna over het hoofd zie.
Een ochtend waarop ik mij realiseer dat ik nét wat minder moe ben. Een wandeling die nét een straat verder lukt dan vorige week. Een berichtje van iemand die zomaar aan mij denkt. Een glimlach om iets kleins. Een avondje haken waarop mijn vingers hun eigen weg weer weten. Of gewoon beseffen dat ik nog steeds hier ben, en dat het leven, hoe ingewikkeld ook, doorgaat.
Het zijn geen dagen die groot op de kalender staan, je plant ze niet, ze gebeuren gewoon., maar als je ze optelt, vormen ze misschien wel het mooiste hoofdstuk.
Dus als mij vraagt: Wat was een onvergetelijke dag? Dan heb ik eigenlijk maar één eerlijk antwoord: Welke van de duizenden bedoel je precies? Want ik heb ze allemaal nodig, de stralende, de druilerige, de chaotische, de treurige, de feestelijke, de saaie en de lachwekkende.
Het leven is geen fotoalbum met één of zelfs tien uitvergrote hoogtepunten, het is eerder een lange film die blijft doorschuiven, met beeld na beeld die je soms pas jaren later herkent als kostbaar. En stiekem vind ik dat eigenlijk veel mooier, want zolang er nieuwe dagen blijven om te onthouden, ben je nog volop onderweg, of je nu staat te stralen, te vallen, te vloeken of alles tegelijk.
En ik durf dus hardop te zeggen: Mijn allermooiste dag moet misschien nog komen, misschien morgen, misschien volgende maand, misschien gewoon straks of wat dan ook voor verrassing het leven mijn brengt. En is dat dan de allermooiste of één van de allermooiste? Wie zal het zeggen? Maar ik kijk uit naar wat er op mijn pad gaat komen en hoop dat het vooral zo veel mogelijk positieve onvergetelijke dagen zullen zijn!
Lizette
Maximaal 2x per maand een Zettje Schrap Extra, met inzichten en updates
Je hoeft de Substack app NIET te downloaden!!!!! Na invullen van je emailadres, krijg je de melding; Download de app om af te ronden (uitgekookt) maar dat hoef je NIET te doen, je bent dan namelijk al aangemeld!!
↬ Kaarten en meer van Studio Kuukeluus
