19 juni 2022
Als kind kan ik mij een fijne onbezorgde jeugd herinneren en toch hing er altijd iets in de lucht. Mijn oudste broer kan zich daar veel meer van herinneren maar ik ken vooral het gevoel van dat er ‘iets niet pluis’ was.
Wat ik nog weet is dat er soms, als ik uit school kwam, een vreemde meneer op de bank zat met een koffertje met daar naast mijn moeder met rood doorlopen ogen.
Achteraf bleken dit dus deurwaarders te zijn. Meestal na zo een bezoek hadden mijn ouders woorden, was mijn moeder een zenuwpees en ging zij een tijdje werken, vaak in de bollen maar ook als kamermeisje bij hotels of andere schoonmaak werkzaamheden.
Mijn vader maakte er financieel regelmatig een potje van en dat hebben mijn broers en ik nooit echt begrepen want hij had als architect een geweldig salaris. Achteraf bekijkend leefde hij voor de buitenwereld grootser dan hij kon en wilde ons waarschijnlijk alles bieden, ook als het boven zijn pet ging.
“In die tijd had je nog het verschil tussen ziekenfonds en particulier verzekerd zijn en mijn ouders zaten dus net boven de grens en waren particulier verzekerd. Mijn moeder vertelde later dat zij een vriendin had die net onder die grens zat en alles vergoed kreeg en dat gelde dan ook op vergoedingen voor opleidingen van kinderen, kortom zij hielden dus per maand veel meer over dan wij. Of dit verhaal van mijn moeder klopte weet ik niet zeker want zij was een kei in het goedpraten van mijn vaders acties”.
Over dat grootse leven gesproken;
Mijn broers studeerde en zaten daarbij eerst op voetbal en later op badminton, zelf deed ik ook een opleiding die particulier betaald moest worden en waar heel veel duur creatief materiaal bij kwam kijken, daarbij zat ik op badmintonnen en paardrijden. Vooral dat laatste was een zeer dure hobby en zo gebeurde het regelmatig dat ik van de manege eigenaar te horen kreeg dat mijn tien ritten kaart nog niet betaald was als ik al bij de achtste les was. Meestal werd mijn kaart pas betaald als ik al in rit drie zat van de volgende kaart. Gelukkig konden wij daar een potje breken omdat mijn vader als architect een ‘klusje’ voor de manege had gedaan.
Eigenlijk ging het bijna in alles zo dat er steeds financieel achter de feiten aan gelopen werd en het ene gat met het andere gedicht moest worden.
Omdat mijn vader ook nog eens heel impulsieve aankopen deed en steeds weer andere ideeën had werd de boel in huize Klein nogal eens omgegooid. Vaak dachten mensen dat dit vanuit de veeleisendheid van mijn moeder kwam maar dat was zelden zo. Mijn vader deed de boodschappen dus ontbrak het ons ook daarin aan niks. Wij hadden altijd een hoeveelheid eten en drinken in huis waar je een heel weeshuis mee kon voeden.
De grootste uitspattingen waren de nieuwe woningen, ik neem je even mee, hou je vast!
Mijn moeder kwam oorspronkelijk uit Muiderberg en mijn vader uit Driemond (Weesperkaspel) naast Weesp en vertrokken naar Sassenheim omdat mijn vader daar een goede baan als architect kon krijgen.
Zij gingen wonen in een duplexwoning aan de Hortuslaan en daar werd mijn oudste broer geboren. Al snel verhuisde zij naar een leuke oude woning aan de Molenstraat waar mijn jongste broer werd geboren, op die plek hielden zij het iets langer uit tot er nieuwbouw kwam elders in het dorp en er weer werd verhuisd naar de Essenlaan waar ik werd geboren. Op deze plek hebben we het nog iets langer uitgehouden tot er een ontzettend schattige jaren dertig woning te koop stond aan de Kerklaan, de eerst koopwoning was een feit.
Deze aankoop was een slimme zet geweest als mijn vader niet de keuze had gemaakt om met een variabele rente in te stappen en toen; begin jaren tachtig kwam de grote financiële crisis en steeg de rente ver boven de tien procent….
Het huis moest worden verkocht en wij vertrokken naar een flat, zes hoog, aan het Kagerplein, overigens op zich best behoorlijk grote en leuk flats met prachtig uitzicht. Dan denk je nu misschien zo dat was een heel rijtje, maar ik ga nog even door. De flat was geen blijvertje, er werd een hele nieuwe wijk gebouwd in Sassenheim en daar moesten we natuurlijk bij zijn… we verhuisde naar de Nicolaas Damesstraat!
Vanaf deze plek begonnen mijn broers en ik uit te vliegen. Mijn oudste broer eerst op kamers in Leiden en later met zijn vriendin, nu mijn schoonzusje en zijn vrouw, naar een nieuwbouwwijk in Sassenheim. Ik vertrok met mijn vriend, nu mijn ex-partner, naar een schattig klein oud huisje wat wij helemaal verbouwde met ondersteuning van de techniesche adviezen van mijn vader. Later vertrok ook mijn jongste broer met zijn vriendin, nu ook mijn schoonzusje naar dezelfde wijk als mijn broer.
Als je nu dacht dat mijn ouders nog prima zaten waar ze zaten heb je het mis, ze gingen ‘kleiner’ wonen in een zelfde soort duplexwoning als waar ze begonnen maar dan aan de andere kant van Sassenheim, de Arend Verkleijstraat, dit keer een beneden woning, een schattig klein stulpje met een heerlijke tuin, maar op een bepaald moment verpauperde deze wijk een beetje en je raad het al; er volgde een verhuizing. Op naar de Platanenlaan, een zelfde soort flat als aan het Kagerplein maar een straat verderop…
Afijn en daar ging echt alles mis mijn vader maakte er financieel heel vaak een potje van en zo gebeurde het dan dat mijn broers en ik regelmatig financieel moesten bijspringen.
Inmiddels waren wij oud genoeg met eigen gezinnen om onze vader regelmatig op het matje roepen als hij er een potje van maakte. Tot het weer echt helemaal mis ging, hij ook nog loog over een brief en mijn moeder een tikkende tijdbom was en wij hem flink aanpakte… Ineens was hij met de noorderzon vertrokken, gelukkig ook uiteindelijk weer gevonden maar wij konden (en wilden) het deze keer niet oplossen. Een tante, zus van mijn vader, sprong bij en bood de helpende hand, goddank!
Mijn vader was mijn moeders grote liefde maar ze trok het niet meer, een scheiding volgde en dat gaf rust.
Doordat mijn ouders financieel onafhankelijk van elkaar waren was hun relatie, ieder wonend op een eigen plek (mijn moeder nog in de flat en mijn vader terug naar een duplexwoning schuin onder hun eerste adres) beter dan lange tijd daarvoor. Ze ondernamen samen gezellige dingen zoals fietstochtjes, bij elkaar op de koffie, samen naar de markt en mijn moeder hielp zelfs een handje in de huishouding en zo ontstond er een soort latrelatie, friends maar dan zonder de bennefits.
Het duurde echter niet lang voor mijn vader er weer financieel een potje van maakte, het niet van ons pikte als we er iets van zeiden, een beetje afstand nam, een andere vrouw ontmoete, vertelde aan mijn moeder nog nooit zo gelukkig te zijn geweest en vervolgens ons allen de rug toekeerde en verhuisde naar Wassenaar.
Pijnlijk, heel pijnlijk!
Het verhuizen was echter nog niet achter de rug.
Mijn moeder werd slecht ter been kreeg een hartinfarct en later een nieuwe heup en zat voor het mooie net te ver overal vandaan. Ze verhuisde naar een senioren woning, in de Gildehof, een prachtig plekje in hartje Sassenheim waar vandaan ze zelf wat boodschappen kon doen en een visje kon halen met haar rollator. Ze vond die stap eerst lastig maar was uiteindelijk heel blij met haar nieuwe plek.
Toen ik met mijn gezin op vakantie was wilde mijn oudste dochter graag meer weten over opa en eigenlijk wel weer contact. Ik legde haar uit dat ik niet wist of dat zo makkelijk zou zijn want mijn vader was een trotse man en zou niet snel akkoord gaan of een fout toegeven, ik zou er over nadenken.
Bij thuiskomst, de koffers nog amper uitgepakt, kregen we een telefoontje…
Mijn vader was die nacht overleden aan vocht in de longen en in afwachting van onderzoeken aan zijn hart. Zijn nieuwe vrouw, had ik misschien drie keer ontmoet, zei dat mijn vader niet had gewild dat er met ons contact op werd genomen maar haar kinderen dachten daar anders over.
Toen moest we beslissen of we ook naar de uitvaart kwamen!?
Mijn jongste broer zat in het buitenland en besloot er niet voor terug te komen, begrijpelijk gezien de situatie. Mijn oudste broer en ik besloten dat we er beter spijt van konden hebben dat we wel waren gegaan dan dat we niet zouden gaan.
Dus we gingen!!
Het was een rare gewaarwording, als eerste zagen we de rouwkaart waar wij zelf niet opstonden, we moesten vooraan zitten want we waren tenslotte wel zijn kinderen en kleinkinderen. Vervolgens kwamen er allemaal mensen aan het woord waarvan wij geen idee hadden wie het waren, met wel allemaal de gemeenschappelijke mening dat mijn vader geen makkelijke man was. Wij als kinderen hadden besloten om niet het woord te nemen, want wat moet je zeggen? Het fijnst was eigenlijk nog dat mijn tante, de zus van mijn vader, nog enige steun aan ons had op het afscheid van haar broer.
Alles bij elkaar hebben de nodige littekens achter gelaten en zeker de leugens waar je later achter komt. Toen wij mijn moeder verhuisde naar haar seniorenwoning vonden wij achter kasten en in laadjes allerlei post met aanmaningen tot dreigementen aan toe maar als we in het verleden aan mijn vader ergens naar hadden gevraagd was er niks en kregen we een heel verhaal over fouten van de andere kant.
Soms hebben wij mijn moeder haar haar naïviteit verweten maar wij zijn er ook vaak met open ogen ingetuind, hij kon het gewoon enorm mooi vertellen.
Waarom hij de dingen deed zoals hij het deed zijn we nooit achter gekomen net als waar in godsnaam al dat geld heen ging of aan op ging. Wellicht had hij de beste bedoelingen of was hij zelf het overzicht kwijt en te trots om dat toe te geven. Ook aan hulpverlening schortte het nog best, zo kan ik mij een curator herinneren die er zelf nog een groter potje van maakte dan mijn vader deed.
Toch wil ik afsluiten met dat ik van mijn vader hield en ook heel veel mooie herinneringen aan hem heb en ondanks alles een fijne jeugd had om op terug te kijken met alle vrijheid om te spelen en uitdagingen om ons te ontwikkelen.
Ook dank ik hem ergens voor het slechte financiële voorbeeld omdat ik er waarschijnlijk om die reden zo nu zo een kei in ben!
Voor mijn moeder is mijn vader altijd haar grote liefde gebleven en vertelde ze nog regelmatig iets met grote trots over hem, gevolgd door ‘die lul’ om ook haar boosheid weer te geven.
Ik hoop dat ze elkaar weer hebben gevonden op een mooi wolkje hierboven en dat er daar niets bestaat wat met financiën te maken heeft want dan zitten ze daar waarschijnlijk nog lang en gelukkig!
Lizette
Wil je reageren op dit vaderdagblog, laat dan je reactie achter bij de post op
↬ Instagram
↬ Facebook
19 juni 2022
Lees ook:
6 mei 2022
Rete-trots
Ik val maar gelijk met de deur in huis: Ik ben rete-trots op mezelf! Op zich ben ik altijd een zelfstandige vrouw geweest maar eigenlijk ben ik steeds zelfstandiger geworden naarmate er meer tegenslagen kwamen.
Gedicht: @Brievenbusgeluk