Over tegenslagen en gebeurtenissen die je leven veerkrachtiger maken als je deze ervaringen als lessen goed benut…
Column 292 – 31 maart 2026
Heb je even?
Er zijn best wat tegenslagen en gebeurtenissen in mijn leven voorbijgekomen waarvan ik oprecht hoop dat ze zich nooit meer herhalen, tegelijk weet ik door deze levenservaringen ook dat je lang niet alles in de hand hebt. Wat je wél in de hand hebt, en je veerkrachtiger maakt, is hoe je ermee omgaat, dat is een gedachte waar ik me in de loop van de jaren steeds meer aan vasthoud. Want het leven deelt nou eenmaal soms kaarten uit waar je niet om gevraagd hebt.
Er zijn natuurlijk gebeurtenissen geweest die grote invloed hebben gehad op mijn leven. Mijn scheiding bijvoorbeeld, die zag ik totaal niet aankomen, het was een periode met veel verdriet en druk, en ineens stond de wereld van mijn kinderen en mij behoorlijk op zijn kop. We moesten echt opnieuw ons pad zoeken, dat koste tijd, energie en veel tranen.
Maar wat ik achteraf heb geleerd: ook als je op een ander pad terechtkomt dan je had gepland, kun je daar uiteindelijk weer je weg vinden. Met nieuwe uitzichten, soms wat dorre struiken onderweg, en met een rugzak die ineens een stuk voller is dan vroeger.
In mijn jeugd speelde geldstress, mijn vader verdiende goed, maar er ging meer uit dan er binnenkwam, dat zorgde in een gezin toch voor een soort constante spanning. Als kind voel je dat, ook al begrijp je het misschien nog niet helemaal.
Toch zijn dat gek genoeg niet mijn grootste angsten geworden. Misschien juist omdat ik heb ervaren dat je, als je het heft weer in eigen hand neemt, vaak toch weer op je pootjes terechtkomt, een ander pad dus dan gepland, maar ook daar groeien bloemen.
Waar ik wél eerlijk van kan zeggen dat ik het nooit meer mee hoef te maken, heeft vooral met mijn gezondheid te maken.
Ik heb in mijn leven meerdere keren te maken gehad met hartritmestoornissen, in het begin slikte ik medicatie om zoveel mogelijk te voorkomen dat mijn hartritme uit de bocht vloog, helaas werkte dat vaak niet en werd uiteindelijk meerdere malen het ritme gereset met een cardioversie. Dan word je even onder narcose gebracht, je hart krijgt een reset met een elektrische schok en als je wakker wordt klopt alles weer netjes in het goede ritme. Je bent daarna vooral heel moe, maar verder valt het mee.
Totdat er een moment kwam dat artsen besloten het beter was om dit anders te doen.
Mijn type hartritmestoornis bleek beter met chemische cardioversie te “resetten”. Dat klinkt misschien vriendelijker dan het is, want wat er dan gebeurt is dit: via een infuus krijg je medicatie waardoor je hart letterlijk even stilgezet wordt, in de hoop dat het daarna weer normaal gaat kloppen. En ja… dat voel je dus.
Na de eerste keer zei ik tegen de arts dat ik het gevoel had dat ik doodging. Haar reactie was verrassend nuchter: “Dat klopt eigenlijk ook wel, want we zetten je hart even uit.” Nou… dat gevoel hoeft van mij dus echt nooit meer. EN omdat de eerste keer niet het gewenste resultaat had werd poging twee (met dubbele dosis) uitgevoerd, deze sloeg wel aan en bespaarde mij de laatste derde (met driedubbele dosis) poging.
Tijdens de uiteindelijke ablatie werd deze treatment nog een aantal keer uitgevoerd om de juiste plek te bepalen en om te zien of dat wat de ritmestoornis veroorzaakt goed was vernietigt (verhitten met radiofrequente energie).
Het herseninfarct dat ik later kreeg, staat natuurlijk ook hoog op het lijstje van “liever niet nog een keer”. Alleen is dat een gekke ervaring, omdat je op dat moment zelf nauwelijks doorhebt wat er gebeurt. Als ik terugkijk op die periode voelt het vooral wazig, pas maanden later begon ik echt te begrijpen wat de gevolgen waren. En eerlijk: die gevolgen zou ik zonder moeite kunnen missen.
Maar goed, als we toch bezig zijn met dingen die ik liever oversla: kiespijn mag ook meteen op die lijst. Net als het zetten van schroeven in mijn kaak tijdens mijn gebitstraject, de dagen daarna waren bepaald geen feestje. Aan de andere kant: als alles straks klaar is, heb ik er alleen maar voordeel van, dus daar zit wel een soort lichtpuntje aan het einde van het verhaal.
Als ik eerlijk ben, zullen er vast nog dingen op mijn pad komen die ik liever niet meemaak, dat hoort bij het leven. Maar vaak blijken juist die momenten je ook iets te leren, over jezelf, over veerkracht, over opnieuw beginnen. En zolang ik daar nog iets van kan maken, vind ik dat eigenlijk wel een geruststellende gedachte.
Tot slot hoop ik voorlopig nog niet mee te maken dat ik doodga, er zit nog te veel levenslust in mij. Maar als het ooit zover is, dan teken ik wel voor dezelfde stijl als mijn moeder: een flinke klap… en klaar! Uiteraard stel ik dat graag nog een jaar of 35 uit.
Lizette
Wat hoop jij nooit meer mee te maken?
Laat het me weten in een reactie of beantwoord de vraag eens voor jezelf.
Maximaal 2x per maand een Zettje Schrap Extra, met inzichten en updates
Je hoeft de Substack app NIET te downloaden!!!!! Na invullen van je emailadres, krijg je de melding; Download de app om af te ronden (uitgekookt) maar dat hoef je NIET te doen, je bent dan namelijk al aangemeld!!
Dankzij de bijzondere en liefdevolle bijdrage van deze fantastische sfeermaker krijgt dit platform zijn gezellige, warme uitstraling en unieke, uitnodigende karakter. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor.
💖
↬ Kaarten en meer van Studio Kuukeluus
