De KUNST van mijn bestaan
Hannah Vroegop – 1 november 2024
Wanneer het goed gaat
Wanneer het een hele tijd goed gaat, de energie te handelen is, ik merk dan hoe snel je kunt verdwalen op je pad. Niet in negatieve zin, integendeel. Ik maakte meer plannen, een afspraak extra. Ook nog even dat. Allemaal heel leuk, maar Oh oh, er ging iets faliekant mis met de taxiservice.
Echter nu wel rond middernacht en op een behoorlijk afstand van mijn huis. Verzin een list tompoes Het vergde veel planning en ja, toen moest ik energie eruit persen om net die laatste trein te halen. De nacht doorbrengen op een koud station leek mij geen geweldige optie. Missie uiteindelijk volbracht, wel pas om 01.30 uur thuis. Gelijk maar het bed inrollen met Floki in mijn armen.
Wanneer je afdwaalt
Zoals ik al zei, je hebt niet in de gaten hoe je afdwaalt. De actie met rennen, vliegen om toch thuis te komen deed een duit in het zakje. Ik ging behoorlijk knock-out. Heel even was ik terug in dat doolhof. Ten einde raad.
Ik jankend op de trap van vermoeidheid.
“Ik heb nu een hekel aan je”,
gilde ik tegen mijn lijf.
Terwijl ik best, diep van binnen wist, ik heb zelf die kraan voluit open had gedraaid. Niemand anders. Het is zaak te blijven balanceren. Heb ik mijn weg uit dat gekke doolhof gevonden, moet ik natuurlijk wel alert blijven. Dat is een grote uitdaging voor mij. De kunst van mijn bestaan… blijven gaan in mijn ritme. Blijven meten, evalueren en doseren. Steeds maar weer.
Terug in het doolhof
Terug in dat doolhof, huilend en even gillen tegen mezelf. Heel even was ik zelfs bang dat de paniekaanvallen als een meteoriet weer mijn kant op zouden komen. Het bracht een schrikreactie teweeg. Ik moet de stress laten ontsnappen, dan kan ik weer helder nadenken. Herinneren wat ik eerder deed. Wat heb ik nodig? Laat vallen wat nu niet kan. Mijn ritme weer vinden…
En toch merk ik dat, mij houdend aan dat wat mijn lijf wil, er gestaag iets verandert. De kant die je zo lang mogelijk van weg wilt blijven.
Het struisvogelgedrag is al lang weg. Al zo’n acht jaar geleden heb ik dat achter mij gelaten. Het op wilskracht blijven doorgaan. Het is de klok die ik steeds luider hoor tikken. Mijn lijf, de energie gaat gaandeweg niet één maar meerdere versnellingen lager. Het ritme, mijn ritme, ondergaat vlugger een verandering…
Opnieuw tref ik mezelf huilend op de trap aan. Van verdriet dit keer, veel verdriet. Omdat ik moet loslaten wat ik zo graag zou willen vasthouden
Hannah
