Hoeveel van je privéleven deel je eigenlijk online? En waar trek jij de grens?
Column 289 – 10 maart 2026
In deze persoonlijke column sta ik stil bij openheid, privacy en de dunne lijn tussen kwetsbaarheid en bescherming. Hoeveel deel je op social media? Wat houd je bewust voor jezelf? In mijn 1000 vragen challenge schrijf ik eerlijk over leven met chronische aandoeningen, persoonlijke groei en grenzen stellen. Over de kracht van delen, maar ook over het belang van privacy, voor jezelf én voor de mensen om je heen.
Alsof ik nog niet genoeg deel met heel Nederland… Deze challenge is ooit begonnen voor mijn eigen proces, om eerlijk te schrijven, om te ordenen wat er in mijn hoofd en hart gebeurt, maar ook om herkenning te bieden aan mensen die leven met chronische aandoeningen en hun dagen nét even anders moeten indelen dan de meeste mensen. En eigenlijk geldt dat voor iedereen, want wie heeft er nu geen eigen worstelingen?
Ik probeer open te zijn, oprecht en zonder opsmuk, maar open zijn betekent niet dat alles maar op straat hoeft te liggen. Er is voor mij een duidelijke grens, bij onderwerpen die te persoonlijk zijn, bij situaties die nog niet uitgekristalliseerd zijn, bij dingen die ik zelf nog aan het onderzoeken ben of waar andere mensen bij betrokken zijn. Dan is enige tact geen luxe maar noodzaak, en privacy geen geheimzinnigheid maar gewoon respect.
We leven in een tijd waarin delen bijna vanzelfsprekend is geworden. Een gedachte, een gevoel, een ontwikkeling, hup, het kan zo online. Dat heeft iets moois: verbinding, herkenning, steun, het gevoel dat je niet alleen bent. Door open te schrijven ontstaan gesprekken die anders misschien nooit gevoerd zouden worden.
Maar er zit ook een andere kant aan; alles wat je deelt, ligt vast, mensen vormen een mening zonder het hele verhaal te kennen. Kwetsbaarheid kan krachtig zijn, maar ook verkeerd geïnterpreteerd worden en soms is iets nog te pril, te rauw of te complex om al het licht van social media te verdragen. Niet alles hoeft publiek bezit te worden om waardevol te zijn.
Terug naar de vraag: welk verhaal zou ik met heel Nederland willen delen? Eerlijk gezegd doe ik dat al genoeg, mijn leven, mijn uitdagingen, mijn positiviteit, mijn inzichten, de kleine overwinningen, grappen en de dagen waarop het minder soepel gaat. Dat is mijn verhaal, in stukjes en beetjes.
Maar er gebeuren ook andere dingen in mijn leven, dingen die nog groeien, die nog geen vaste vorm hebben, die misschien ooit een column worden en wellicht ook absoluut niet. Op vele momenten speelt er zoiets, en nee, daar ga ik niet dieper op in, omdat de tijd er simpelweg nog niet rijp voor is.
En misschien deel ik sommige verhalen uiteindelijk helemaal niet, blijven ze van mij, en/of van de mensen om mij heen, misschien geef ik ooit een klein tipje van de sluier, maar nooit het hele doek. Grenzen zijn er niet om spannend te doen, maar om te bewaken wat kwetsbaar is, mijn grenzen, en die van anderen, verdienen net zo goed een plek als mijn openheid.
Dus welk verhaal zou ik met heel Nederland willen delen? Dat wat klopt, dat wat helpt, dat wat bijdraagt. En de rest… dat mag soms gewoon van mij blijven.
Lizette
Wat wil jij graag met de Nederland delen?
Laat het me weten in een reactie of neem de vraag eens mee voor jezelf.
Maximaal 2x per maand een Zettje Schrap Extra, met inzichten en updates
Je hoeft de Substack app NIET te downloaden!!!!! Na invullen van je emailadres, krijg je de melding; Download de app om af te ronden (uitgekookt) maar dat hoef je NIET te doen, je bent dan namelijk al aangemeld!!
Dankzij de bijzondere en liefdevolle bijdrage van deze fantastische sfeermaker krijgt dit platform zijn gezellige, warme uitstraling en unieke, uitnodigende karakter. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor.
💖
↬ Kaarten en meer van Studio Kuukeluus
