Over keuzes, vooroordelen en de prijs die je soms betaalt
Column 279 – 30 december 2025 – 📖 Leestijd: 7-8 minuten
Weer zo’n vraag die simpel klinkt, tot je er echt even voor gaat zitten: hoever ga jij voor geld? In deze nieuwe column duik ik in keuzes, verwachtingen en de soms verrassend hoge prijs die mensen betalen, vaak zonder het door te hebben. Ik deel mijn eigen ervaring, sta stil bij de druk die geld met zich meebrengt en kijk ook naar wat chronische ziekte daarin verandert. Een eerlijk verhaal over vooroordelen, grenzen en waarom “gewoon werken” niet voor iedereen zo gewoon is.
We hebben natuurlijk geld nodig, dat is geen discussie. Maar heel ver gaan voor geld? Dat is een ander verhaal. In Nederland werkt ruim een kwart van de mensen structureel te veel uren, en burn-outs liggen al jaren hoger dan ooit. Niet omdat iedereen zo graag 60 uur in de week werkt, maar omdat het stiekem zo “hoort” in een samenleving die draait op presteren en consumeren.
Een groter huis, een luxere auto, vier keer per jaar op vakantie… Het klinkt mooi, maar ik zie het vaak: mensen die er keihard voor buffelen, maar geen seconde rust hebben om echt te genieten. Alles moet sneller, groter, verder, en voor je het weet zit je in een soort welvaartsstroom waar je zelf nooit bewust ja op hebt gezegd.
Ik heb in die wereld mee gedraaid, niet om indruk te maken, maar omdat het zo liep en niet heel bewust sloot ik aan bij wat ik dacht dat zo hoorde.
Soms komt dit zinnetje aan mij voorbij:
“Jij hoeft niet meer te werken.”
Laten we dat vooroordeel maar meteen parkeren. Chronisch ziek zijn is werk, intensief werk, het is mentaal, fysiek, dagelijks, zonder verlofdagen. En ja, er staat een WIA/IVA-uitkering tegenover, maar dat is geen beloning voor inzet. Het is simpelweg een vangnet dat absoluut niet in verhouding staat tot het leven dat je ervoor moet leiden. Ik had veel liever vier dagen per week gewerkt, een leuk salaris gehad en in het weekend of op vakantie echt vrij geweest. Daar zou ik zó mijn handtekening onder zetten.
Doordat ik minder energie heb en met minder moet rondkomen, kan ik vanzelfsprekend minder doen. Maar wat wél kan? Daar geniet ik inmiddels veel bewuster van, dat is de onverwachte winst van minder financiële ruimte.
En heel eerlijk: natúúrlijk zou ik best wat meer geld willen hebben. Immers koop ik ook een lot van de Postcode Loterij en Staatsloterij met mijn broers…. Officieel ‘investeringen’, maar feitelijk vooral sokken, chocola en waardebonnen voor duurzame producten. De spanning en dromen zijn leuker dan de opbrengst.
Als ik er objectief naar kijk, ben ik uiteindelijk het verst gegaan voor… heel weinig geld. Afgekeurd worden was geen keuze, maar jarenlang proberen tóch te blijven werken voor een klein salaris, zelfs toen het UWV zei: ‘Het kan niet meer, geen werkgever die jou wil met de grilligheid van je dagen’, dát was mijn grens oprekken.
- En nu?
- Rijke partner? Nee, die hoef ik alleen als hij ook echt leuk is.
- Appartement verkopen? Tijdelijke rijkdom, blijvende spijt.
Ik geloof niet dat ik nog iets radicaals zou doen voor geld.., daarvoor is de prijs te hoog.
Ik ga hem niet gebruiken, die beroemde spreuk: “Geld maakt niet gelukkig.” (oowh nu doe ik het toch) Die hoor je namelijk vooral uit monden van mensen die er gewoon genoeg van hebben.
Maar laat ik hem iets realistischer maken: Geld maakt niet gelukkig, maar het maakt het leven zeker makkelijker wanneer je er een beetje ruimer in zit. Daarmee kan dus het gebrek aan geld zeker wel ongelukkig maken!
Hoever zou jij gaan voor geld?
Lizette
📌
Hoever zou jij gaan voor geld? Reageer in de reacties onder bijpassende post. Ik ben namelijk heel benieuwd!
Meer publicaties vind je op de ‘Vers van de Pers’ pagina
*
Je hoeft de Substack app NIET te downloaden!!!!! Na invullen van je emailadres, krijg je de melding; Download de app om af te ronden (uitgekookt) maar dat hoef je NIET te doen, je bent dan namelijk al aangemeld!!
↬ Kaarten en meer van Studio Kuukeluus
