Een persoonlijke blik op zelfvertrouwen, twijfel, leven met beperkingen en ontdekken dat ‘zeker genoeg’ soms precies genoeg is.
Column 284 – 3 februari 2026 – 📖 Leestijd: 5-6 minuten
Soms voelt zelfvertrouwen als een goed passende jas, soms hangt ’ie half op een schouder en soms laat hij zich nergens zien. In deze column zoek ik uit hoe het bij mij zit, tussen vallen en opstaan, balanceren en bouwen, twijfelen en tóch doorgaan.
Hoe zeker ik van mezelf ben, hangt een beetje af van de dag. Eigenlijk zelfs van het uur. Soms word ik wakker en voel ik me alsof ik al een halve marathon achter de rug heb, terwijl ik amper mijn bed uit ben. Mijn lijf is dan haar eigen baas, mijn hoofd soms ook, al komen dit soort starts steeds minder vaak voor omdat ik veel meer balans heb in mijn dagen.
Maar juist die enkele slechte opstartdagen zorgen ervoor dat ik ga twijfelen: hoe zeker voel ik me vandaag?
Op de steeds vaker voorkomende momenten waarop ik stevig sta, heb ik het gevoel dat ik de wereld aankan, dan lijkt alles ineens te vloeien. Die dagen herken ik meteen: ik schrijf met gemak, rommel wat in huis, ga fietsen, doe boodschappen, ik deel dingen op mijn socials zonder te denken aan wie er aan de andere kant zit te lezen.
Al moet ik ook op goede dagen rekening houden met mijn beperkingen, maar als ik het dan in balans hou, heb ik uiteindelijk minder mindere dagen. Door dat inzicht en doseren voel ik me zekerder. Hoe beter ik mezelf ken, hoe steviger ik sta.
Maar ook twijfel hoort bij mij. Er zijn dagen waarop ik me afvraag of ik wel goed genoeg ben. Of ik niet té open ben, of iemand wel zit te wachten op mijn ideeën, mijn woorden, mijn gedoe, mijn inzichten, mij in het algemeen. Mijn hoofd vol plannen én tegelijk mijn lijf en datzelfde hoofd vol beperkingen.
Dan kan ik best even de draad kwijt raken en me onzeker voelen, en slaat soms het ‘afgekeurd’ zijn in. Want hoewel ik weet dat ik meer waard ben dan mijn aandoeningen (de reden waarom ik zelden zal zeggen dat ik chronisch ziek bén), blijft het een bijsmaak houden dat ik altijd moet balanceren en dat er na mijn herseninfarct veel wegviel.
Gelukkig is mijn karakter er één dat niet snel bij de pakken neer gaat zitten. Er is altijd een stemmetje dat fluistert dat ik wel dingen kan, anders dan ik ooit dacht, maar niet minder waardevol. Ik ben niet minder waardevol.
Juist door dat fluisterende stemmetje ben ik het gaan onderzoeken, want onzekerheid is niet alleen een tegenstander, het is soms ook een stille coach. Het dwingt me om te vertragen, te voelen, te kiezen. Het zorgt ervoor dat ik wil blijven leren, dat ik me niet vastzet in wie ik ooit was, maar steeds een beetje groei in wie ik nu ben.
Mijn lijf en hoofd spelen daar een grote rol in, mijn energie tekent mee aan mijn dag. Soms draag ik de last van een marathon die ik niet gelopen heb, soms til ik zonder moeite een tas vol plannen. Er zijn momenten dat ik baal, dat ik me klein voel, dat ik bang ben dat ik mensen teleurstel, omdat ik simpelweg niet alles kan wat ik wil.
Maar dan kijk ik even goed naar mezelf en zie welke stappen ik heb gezet. Dat leven met chronische aandoeningen veel harder werken is dan een fulltime baan, want het is er 24/7. Nooit een vrije dag, ook niet op vakantie of tijdens een uitje, maar ik flik het wel, en ik geniet misschien zelfs meer dan mensen die nergens bij stil hoeven te staan.
Zelfs als mijn hoofd vol mist zit en ik regelmatig moet rusten, kan ik creëren. Mijn opgedane kennis delen. Mensen meenemen in mijn proces waar anderen vervolgens hun voordeel mee kunnen doen. Daarin ben ik behoorlijk zeker van mijn zaak. En ik weet inmiddels dat het heel logisch is dat je niet altijd zeker hoeft te zijn van jezelf om toch iets waardevols neer te zetten.
Sterker nog: ik durf tegenwoordig te zeggen dat juist mijn onzekerheid me sterker maakt. Want ondanks twijfels, pijn, vermoeidheid en die beruchte ‘wat zullen ze er wel niet van vinden’, doe ik het toch.
Ik deel mijn woorden, ik trek naast de digitale wereld ook de échte wijde wereld weer in. Ik schroom niet om opnieuw te beginnen als iets mislukt. Ik kies mijn eigen richting, steeds opnieuw.
Deze zekerheid gaat misschien nu vooral over wat ik doe en nog niet duidelijk genoeg over wie ik ben. Daar ligt namelijk nog een aandachtspuntje. Een minderwaardigheidscomplex heb ik zeker niet, maar om te zeggen dat ik een overvloed aan zekerheid over mezelf ervaar, nee, dat zou overdreven zijn.
Ondanks dat ik goed weet wie ik ben en wat mijn waarde is, zijn er natuurlijk altijd onzekerheden (al zijn die er minder dan vroeger). De afgelopen tijd ben ik erachter gekomen dat ik enorm slecht ben in complimentjes ontvangen. Ik werd er letterlijk op gewezen dat ik heel goed ben in ze te voorzien van een hele onderbouwing zodat ze van tafel verdwijnen.
Ik oefen nu bewust om gewoon te reageren met een ‘dank je wel’, geen uitleg, geen tegencompliment., gewoon laten hangen. Die complimentjes blijken mij echt dat Zettje in de goede richting te geven dat ik zelf weg had gestopt.
Dus op de vraag hoe zeker ben ik van mezelf? kan ik volmondig zeggen dat ik ‘zeker genoeg’ ben, geen hoogmoed, maar een rustig weten: ik ben oké. Niet altijd hard en luid, vaak zacht en zoekend, soms struikelend, soms verrassend stevig.
En dat is voor mij precies genoeg.
Lizette
📌
Hoe zeker ben jij van jezelf? Reageer in de reacties onder bijpassende post. Ik ben namelijk heel benieuwd!
Maximaal 2x per maand een Zettje Schrap Extra, met inzichten en updates
Je hoeft de Substack app NIET te downloaden!!!!! Na invullen van je emailadres, krijg je de melding; Download de app om af te ronden (uitgekookt) maar dat hoef je NIET te doen, je bent dan namelijk al aangemeld!!
↬ Kaarten en meer van Studio Kuukeluus
