Er liepen een heel veel vrienden en vriendinnen heen en weer, sjouwen met grote en kleine spullen, dozen met tekst waar wat moest maar het gekrioel was mij te veel. 

Het overzicht compleet kwijt, kon het niet bijhouden, dus brabbelde ik nog iets van dat moet naar de slaapkamer, badkamer, huiskamer, rommelhok.. 

Het was een gok en ik denk dat ik zeker nog 60% goed heb verwezen en gegokt en dan was er 20% waar anderen de logica wel zagen en die ander 10% moesten we daarna nog maar terugvinden.. Zie je daar ga ik al.. (60+20+10…?) 

Het mooie aan dit proces was dat ik merkte dat ik hierdoor niet op die bekende kast kwam maar het ietwat gelaten over mij heen liet komen, de frustratie bleef uit en ‘het is niet anders’ overheerste, ik had mijn best gedaan en meer als dat kun je niet doen. Het was tenslotte altijd nog beter dan dat alles op één grote stapel midden in de woonkamer zou hebben gestaan.  

De grootste uitdaging was eigenlijk nog de borrel er na met de hele groep, ik had wellicht beter naar huis kunnen gaan maar ik bevroor, zoals wel vaker als ik het overzicht in mijn hoofd kwijt ben. 

Maar toch zat ik ook te genieten van de lieve groep mensen die honderduit babbelde, grappen maakte en met bezweette lijven zoveel plezier hadden met elkaar na de gedane arbeid. Het was een fijne flashback op mijn laatste verhuizing wat een lastige dag was omdat ik een heel leven achter mij liet maar waar de hulp en liefde zo voelbaar was dat het toch een hele gelukkige dag was. Hoewel deze dag voor mijn dochter een hele andere lading had omdat ze terug ging naar de plek waar zij zich zo fijn voelt juist omdat die lieve vrienden weer in haar buurt zijn, ben ik er heel zeker van overtuigd dat ze op deze dag altijd met veel liefde zal terugkijken. 

De dagen erna zijn we vooral lekker met z’n tweetjes aan het rommelen geweest en dan is het fijn te merken dat we een goed afgestemde tantum zijn. Blijkbaar was mijn dochter mij gelukkig nog niet zat want afgelopen dinsdag kwam ze onverwachts gezellig op de thee en vrijdag mee-eten om even bijkletsen.

Oké en dan nu terug naar het punt dat ik wil maken. Natuurlijk was ik gesloopt, zwaar overprikkeld en mijn lijf deed aan alle kanten zeer, nog een beetje normaal een trap op of af was bijna niet meer te doen, lang leve de stok en de leuning! Iedere avond lag ik met een hoofd vol suis te zoeken in mijn bed om de juiste ligpositie te vinden en in de ochtend zaten de wallen, voor mijn gevoel want ik ‘teken’ niet zo snel, zo ongeveer op mijn enkels en moest ik fysiek al krakend heel langzaam opstarten. Maar joh ik had het wel maar mooi allemaal gedaan en je wilt als ouder toch ook je steentje bijdragen.

Toen de rust kwam voelde ik pas hoe ik echt naar de klote was maar ik was er oké mee, ik had het zelf zo bedacht, ik wist dat ik zwaar over mijn grenzen zou gaan maar het was mijn keuze. Juist omdat ik ook echt alles wat normaal in mijn agenda staat had laten vallen is het mij gelukt en ik heb weer nieuwe bevindingen gedaan. 

Natuurlijk moet ik dit niet te vaak doen maar door ook tussentijds tijd te nemen voor herstel, veel pauzes, en geen andere afleiding kan ik schijnbaar best eens zo een uitspatting maken. 

Afijn fysiek was ik echt naar de haaien en dat kost behoorlijk wat tijd aan herstel, ik loop nog niet helemaal toppie, maar ik weet ook dat fysiek herstel wel lukt. Cognitief is het lastiger, die laatjes hebben echt even wat olie nodig want ze piepen en kraken nog wel en de druk op mijn oren is eigenlijk nog steeds niet weg dus heb ik veel nog op een laag pitje staan. 

 Je zult het vast herkennen (ook niet chronisch zieken) dat als je fysiek druk bent geweest je met een beetje rust wel weer aardig snel hersteld maar heb je veel stress gehad of een enorm drukke (werk)week dat je het echt wat lastiger om het uit je kop kunt krijgen. 

Nu ik dit alles meer accepteer en vooral weet dat het gaat gebeuren kan ik er rustiger onder zijn, aan alles in mijn hoofd en lijf voel ik dat ik de frustratie over mijn 2.0 versie kwijt begin te raken. Als je jezelf beter snapt dan is daarmee een probleem niet opgelost maar kun je het wel beter aanvaarden. 

Tegenwoordig krijg ik vaak de opmerking: ‘‘ Het gaat volgens mij echt beter met je?’’ en dat klopt! 

Maar ik word nooit meer beter, sterker nog ik ga er zeker fysiek steeds meer op achteruit maar ik kan er steeds beter mee omgaan. Ik zal niet schrijven dat ik mijn 2.0 versie echt accepteer want dat vind ik een stap te ver, maar ik ken mijn grenzen beter en tenslotte is dit waar ik het mee moet doen en dan kun je er beter maar het beste van maken.  In zoverre gaat het dus beter met mij, mijn mindset is goed, ik voel mij sterk, zit lekker in mijn vel, ik lach weer veel en geniet van dat wat wel kan. Soms zwaar over de grens maar zolang het mijn keuze is is het dus oké en komt de zure appel daarna maar ik hou wel van een beetje uitdaging! 

Hoe ga jij om met uitdagingen? Zoek je ze op om je grenzen te verkennen of ga je ze liever uit de weg? 

Ik ben benieuwd naar je antwoord en/of je reactie op mijn blog, reageren kun je bij de post op  ↬ Instagram of ↬ Facebook 

Lizette

13 maart 2022