Ik was vroeger heel goed in vermijden, tot ik ontdekte wat het me eigenlijk kostte. Inmiddels kijk ik daar anders naar, niet perfect, wel eerlijk.
Column 296 – 28 april 2026
Inmiddels bij column 296 en heb ik mezelf in dit proces absoluut beter leren kennen, en dat is ook precies het doel van deze 1000 vragen challenge, die ik heb omgezet naar een wekelijks column: Waar word je blij van, wat wil je over tien jaar doen; een leuke manier om aan zelfinzicht te werken door het beantwoorden van (vastgestelde) vragen (Flow magazine), 1000 vragen aan mezelf die helpen om uit te vinden wat er voor mij echt toe doet.
Zelfonderzoek dus, en tegelijkertijd een proces om beter te leren schrijven (kijk voor de grap eens terug naar de eerste columns, zoek de verschillen).
Terug naar deze vraag; Ga je makkelijk de confrontatie aan? Eerst even glimlachen, niet omdat het antwoord simpel is, maar juist omdat het er eentje is die ik vroeger waarschijnlijk uit de weg was gegaan, conflict vermijdend als ik was. Het is zo’n vraag waarvan ik inmiddels weet dat er meerdere lagen onder zitten.
Vroeger had ik daar dus een heel ander antwoord op gegeven, als ik het al had aangedurfd. Als je vooral aardig gevonden wilt worden, ontwijk je conflicten, met als gevolg dat ik dingen deed die ik eigenlijk niet wilde en die niet bij mij pasten. Confrontatie voelde voor mij als iets groots en zwaars, iets wat je liever uit de weg ging, want stel je voor dat het ongemakkelijk werd, of dat ik iemand zou kwetsen. Dan werd ik liever zelf geraakt, stopte ik dat gevoel diep weg, niet alleen anderen vermijdend maar dus ook mezelf, misschien wel vooral mezelf.
Toch heeft me dat ook weleens op plekken gebracht waar ik uit mezelf nooit was gekomen. Zo herinner ik me een werkgever die veel potentie in mij zag, terwijl ik eigenlijk niet durfde te zeggen dat mijn ambities helemaal niet in die richting lagen. Ik werd als het ware voor de leeuwen gegooid, maar juist daardoor ontdekte ik dat ik die opdrachten heel goed kon uitvoeren, kreeg ik er steeds meer plezier in en groeide mijn zelfvertrouwen.
Het leven heeft zo zijn eigen manier om je toch een beetje op te voeden, soms subtiel, soms keihard, en ergens onderweg ben ik gaan ontdekken dat confrontatie niet altijd strijd betekent. Dat het ook eerlijkheid kan zijn, soms zelfs grenzeloos eerlijk, naar de ander maar vooral naar mezelf, en misschien is dát wel de lastigste confrontatie die er is.
Ik heb geleerd dat niets zeggen ook een keuze is, en vaak eentje waarmee je jezelf tekortdoet. Dat stil blijven niet altijd vrede brengt, maar juist onrust van binnen, en geloof me, die onrust kan behoorlijk gaan knagen. Bovendien weet de ander ook niet welke plek die in kan nemen dus die trekt ook een eigen plan en voor je het weet sta je mijlen ver van elkaar af of heeft het zelfs een figuurlijke ontploffing tot gevolg.
Toen ik door mijn chronische aandoeningen steeds vaker met artsen te maken kreeg, merkte ik dat sommige oplossingen die werden aangedragen niet goed bij mij pasten; het hielp niet, of ik voelde me er simpelweg niet goed bij. Tegen een arts ingaan voelde als een groot ding, iets met respect en ‘diegene heeft ervoor geleerd’… Inmiddels weet ik dat die kennis absoluut belangrijk is, maar het is mijn lijf, mijn hoofd, en ik voel als geen ander wat iets met mij doet, mits ik daar goed naar luister. Dus ging ik het gesprek aan (ja, je leest het goed; confrontatie werd steeds meer vertaald naar in gesprek gaan). Dat bracht niet alleen mij dichter bij betere oplossingen, maar zelfs artsen gaven aan het prettig te vinden, omdat ze bijvoorbeeld ergens helemaal nog niet bij stil hadden gestaan.
Betekent dat dat ik overal met gestrekt been in ga? Absoluut niet. Ik blijf iemand die voelt, afweegt en nog steeds twijfelt, die nachten kan malen over een gesprek dat nog moet komen, of een zin honderd keer herschrijft in mijn hoofd voordat die uitgesproken wordt. En soms betekent het ook terugkomen op iets, toegeven dat je het niet bij het rechte eind had, en ook dat is confronterend.
Maar ik ga het wél aan, misschien niet altijd soepel, niet altijd op het perfecte moment en zeker niet zonder dat mijn hartslag even omhoog schiet, maar ik kies er steeds vaker voor om niet weg te kijken en niet weg te slikken waarvan ik weet dat het gezegd moet worden.
Omdat ik inmiddels weet dat een zachte confrontatie soms meer kan helen dan duizend keer zwijgen, en als je het woord ‘confrontatie’ vervangt door ‘in gesprek gaan’ of ‘sparren’, voelt het ineens al een stuk minder zwaar.
Misschien is dat wel mijn antwoord; nee, ik ga nog steeds niet makkelijk de confrontatie aan, maar ik loop er ook niet meer voor weg, en dat voelt eerlijk gezegd als een kleine overwinning.
Lizette
Ga jij de confrontatie aan… of slik je liever even?
Laat het me weten in een reactie of beantwoord de vraag eens voor jezelf.
Maximaal 2x per maand een Zettje Schrap Extra, met inzichten en updates
Je hoeft de Substack app NIET te downloaden!!!!! Na invullen van je emailadres, krijg je de melding; Download de app om af te ronden (uitgekookt) maar dat hoef je NIET te doen, je bent dan namelijk al aangemeld!!
Dankzij de bijzondere en liefdevolle bijdrage van deze fantastische sfeermaker krijgt dit platform zijn gezellige, warme uitstraling en unieke, uitnodigende karakter. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor.
💖
↬ Kaarten en meer van Studio Kuukeluus
