Wanneer je lijf constant nee zegt...

Hannah – 10 april 2022

Hoi, ik ben Hannah Vroegop, 61 jaar. Woonachtig met mijn kattenmaatje Floki in Almere.

Er zijn zoveel herinneringen die dwarrelen door mijn brein. Over dat mijn lijf al mijn hele leven signalen afgeeft. Eén moment lijkt als een plofje in de wind op mijn schoot te vallen. Hoe oud zal ik geweest zijn, een jaar of 10 denk ik, hooguit 11. Op school kregen we verkeersles, de theorie was in the pocket. Het praktijkexamen werd afgelegd op de fiets. Eén route was dwars door Den Haag uitgezet, met op strategische punten een controlepost. Ik denk dat wij scholieren een paar minuten onderweg waren, we naderden een megadruk kruispunt. Ik stopte en plaatste mijzelf met de fiets op de stoep. Mijn klasgenoten schreeuwden achterom ‘”kom nou, ze zien je. Je kan niet daar gaan stilstaan”.

Ik ben moe! Schreeuwde ik terug.

Vanaf de overkant keek de meneer die controleerde mij met een bewegingsloze blik aan. Ik heb het parcours in horten en stoten afgelegd, en jawel ik kreeg mijn speldje, want verkeersregels had ik niet overtreden. Deze struggle met mijn energie loopt als een dikke rode draad door mijn leven. Er mee gepest worden, thuis door broer en zus. Alsook op school door klasgenoten die de draak met mij staken.

Blijven lopen in het hamsterwiel

Terugkijkend op mijn leven, en mijn hoeveelheid dagboeken getuigt ervan, kan ik een boek volschrijven met momenten dat mijn lijf keihard NEE schreeuwde. Toch wordt het op de één of andere manier niet erkent, niet geaccepteerd in de maatschappij. Of zoals ik het noem ‘het hamsterwiel’. Je moet meelopen, doorgaan. Onder de noemer – dat moet je kunnen – en dat deed ik dus. Het veelal verstoppen voor de buitenwereld. En ja, mijn moeder heeft mij in mijn jeugd, heus wel meegenomen naar een arts. Ze ziet zo wit, ze is snel moe. De arts testte op bloedarmoede (oh my god die vieze ijzerpillen) en ik moest mijn tong uitsteken ‘zeg eens Aaaaa’. Misschien een weekje op sportkamp? Opperde hij. Ik heb die dagen erna bij mijn moeder gekletst als brugman. Gesmeekt om mij niet naar een sportkamp te sturen. Ik voelde aan alles dat het voor mijn lijf meer als een strafkamp zou uitpakken.

Gedurende mijn gehele leven was ik een soort Don Quichote. Mijn windmolens? Toch erbij willen horen. Finaal over mijn grenzen heengaan. De constante moeheid verbergen. Wat kon men ermee? Niets toch...

Van fluisteren naar schreeuwen

De struggle die ik had en nog steeds heb, dat het toch geen aanstelleritus bleek. Mijn lijf had en heeft nog steeds moeite met doodgewone dagelijkse activiteiten. Wanneer je lijf constant NEE roept en je toch maar door blijft ploeteren, dan is er een moment dat je grens echt de max is.

Als je niet luistert naar de fluisteringen van jouw lijf dat komt de dag dat het gaat schreeuwen, zeg ik altijd.

Die enorme schreeuw bereikte mij zo’n zeven jaar terug. Bij een check in het ziekenhuis bleken mijn nieren, die al niet goed functioneerden, meer en meer het bijltje erbij neergooiden. Heel eerlijk…. Ik voelde het al wel. De vermoeidheid leek zich als een olievlek te verspreiden over mijn lijf. Ze kleefde zich vast met alles wat ze in zich had. Alsof ze gilde, NU of NOOIT. Gesprekken met artsen, werkgever, instanties. Ik liep tegen de mij welbekende muur van onbegrip. Opmerkingen als ‘wanneer maken ze je beter dan?’ alsof het om een griep gaat die je moet uitzieken. Het bizarre is wat ik allemaal ontdek. Bijvoorbeeld hoe het menselijk lichaam functioneert. Vanuit de Chinese geneeskunde – die kijkt naar het lichaam als een geheel – kwam ik tot de ontdekking dat de energieopslag van je lijf plaatsvindt in je nieren – Hoppa 1+1 = 11. Het is ook in die tijd dat ik niet meer (fysiek) kon werken. Ik veelal de dag platliggend doorbracht. Ik voelde mij eenzaam, ongezien, angstig. Hoe dan dacht ik? Dit is toch geen leven. Dit is niet hoe ik mijn toekomst, de jaren die nog voor mij lagen had bedacht.

Stappen durven zetten

Op de bodem van het leven terecht komen doet fucking zeer. Mijn angst en verdriet drukte zo zwaar dat het mij de adem benam. Toch… zoals vaker in mijn leven is gebleken, heb ik iets van een terriër in mij. Daaraan denkend ging ik overeind staan toen ik in die koude put zat (na het gesprek bij de arts over mijn nieren). De eerste stap zetten, over de rand gluren.

In onze maatschappij wordt ziek zijn als nutteloos aanschouwd. Zijnde een last voor de samenleving.

Te bizar voor woorden, juist met je zieke lijf werk je harder dan ooit tevoren. Het innerlijke werk is het nuttigste werk dat er is en het meest waardevolle. Laat niemand je iets anders vertellen!

Van de geraniums naar het LICHT

Het spreekwoord ‘achter de geraniums zitten’ voelde voor mij werkelijkheid. Ik sleepte mij van mijn bed, naar de stoel. Van de stoel naar de bank. De dag hangend doorbrengen en uiteindelijk weer naar bed. Elk huishoudelijke klus was als het beklimmen van de Mont Blanc. De lichtpuntjes waren mijn katten, en luisteren naar mijn favoriete muziek. Misschien was het dat ik nu echt pas luisterde naar wat mijn lijf mij vertelde. Dat ze uitgeput is. Als een plofje van het Universum bedacht ik ‘ik heb meer nodig dan die denkbeeldige geraniums’. In de tuin bloeien ze fantastisch, ik wil iets meer voor mijzelf.

De eerste stap, een ini-mini stapje dat wel, begon zich aan mijn horizon af te tekenen. Ik maakte voor mezelf een Blij Lijst.

Wanneer het mij te veel werd – en nog steeds – kon ik deze lijst erbij pakken. Als een kind in de snoepwinkel iets uitzoeken. Uitzoeken en mee bezig zijn, met dat wat mij echt blij maakte. Het moe zijn even deed vergeten. Het smaakte naar meer. Ik gebruikte het wanneer het Moemonster uit alle macht op mij bleef duwen. Zo kon ik het Moemonster af en toe negeren. Een lichtje aansteken voor mijzelf. Al snel bleek dat ik het daarmee zachter maakte. Het moe zijn was er wel, en toch kon dit fungeren als een ontsnappingsroute. Mijn hart begon wat sneller te slaan. Er moest meer mogelijk zijn. Daar kon mijn creatieve brein wel wat mee. Mijn blij-lijst turnde ik om zodat het ook als lifeline kon dienen voor anderen.

Voila mijn eerste Tool, 'de 50-Tinten Blij Lijst".

En verder… Ik heb altijd het verlangen om te ontdekken. Een diepe behoefte om nieuwe dingen te ervaren. Al die jaren (ruim 35 jaar) in mijn werk, maar ook reizen, sky-diven, theater, concerten bezoeken. Nu is het geworden de behoefte om te ontdekken wat er meer mogelijk is in het dagelijks leven, ondanks de strijd met het Moemonster. Niet alleen voor mijzelf, ook voor al die mensen die hiermee te maken hebben. Mijn ontdekkingsreis zo je wilt, duurt voort. Na die eerste Tool volgde er al snel meer waaronder – het energiekompas. Daarmee ontdekte hoe ik meer de balans te houden. Was de eerste tool bedoeld om mezelf uit de put te trekken. Met het energiekompas ontdekte ik weer de zin van het leven.

Dag dag geraniums!

Ik kon mijn hart weer voelen en het was aardig op weg te giechelen van GELUK.

Mijn keerpunt

Vanaf toen kon ik de ‘waarom ik-vraag’ loslaten. Oprecht onderzoeken hoe mijn dagen te verlichten en die steen in mijn rugzak te aanvaarden. Voorheen leefde ik een soort van op de automatische piloot. Doen wat zo hoorde in de maatschappij – geconditioneerd. Door deze noodgedwongen pauzeknop kon ik met mijn patronen aan de slag gaan. De conditionering ‘je telt niet mee’ loslaten. Echt kiezen voor mijzelf!

Wanneer mijn lijf er code oranje of zelfs rood in besluit te gooien durf ik te vertrouwen. Vasthouden aan het feit dat het fases zijn. Net als de getijen van de zee is er beweging. Daarin meegaan is wat mijn lijf nodig heeft. Het is van belang in de eerste plaats eerlijk te zijn met mezelf.

Ik bepaal door goed te luisteren naar mijn lijf en daar handel ik naar, dag in- dag uit.

Dealend met het Moemonster, zoals ik het noem, en inzien dat de enige tijd die er is NU is. Ik heb de sleutel om mijn dromen waar te maken. Door wie ik ben en in mijn tempo. Ik vind het belangrijk mij goed te voelen. Niet alleen het lijf struggelt met energie. Juist ook je brein dat nog van alles wil en juist stuitert alle kanten op. Wat begonnen is als hulpmiddelen – omweggetjes – afleiding voor mijzelf te creëren is al snel geworden tot meer.

Moe maar gelukkig

Al klampt die moeheid zich als een wurgslang om jouw lijf, benauwt het je, slaat de paniek en de frustratie toe. Mijn pakket met tools kan jou zeker helpen om uit die donkere put te komen.

Zo heb ik net een nieuwe tool klaar “KRACHT in je DENKEN”.

Het bestaat uit een kaartendeck, een werkboek en een journal (plus een verrassing). Hier kon ik qua creativiteit helemaal op losgaan. Alles is eigen ontwerp namelijk. Mijn toolkit om het maar zo te noemen, gaat jou helpen. Voor meer plezier en Geluk, want dat verdien je.

Hannah

www.eenplofjegeluk.com

Verzacht je chronisch moe zijn

Wil je reageren op dit gastschrijven van Hannah, laat dan je reactie achter bij de post op ↬ Instagram ↬ Facebook

10 april 2022