Het meisje van toen
Marion – 24 januari 2021
Met een rok door mama gemaakt stond ik trots op het schoolplein, ik zwierde in het rond en vond hem prachtig. 8 jaar was ik en vond het heerlijk op school, het rekenen, dictee, zingen, handarbeid en blokfluit les dat waren mijn favoriete lessen. Vooral als de juffen zeiden dat ik goed mijn best had gedaan of de meester zei ‘geweldig goed meisje’
Thuis deed ik namelijk alles ‘fout’ of eigenlijk ik deed nooit iets goed!
Thuis was ik soort van onzichtbaar, wilde ik ook onzichtbaar zijn…..!
Ruzie, schreeuwen, slaan om niets, dingen stuk gooien, mond dicht aan tafel, stil zijn, kamer in, mama die fluistert ‘ga je kamer maar in’, terwijl ze weer een ‘oplawaai’ kreeg.
Vanaf dat ik 8 jaar was, mijn moeder de lila rok met stippen maakte, vanaf die tijd gaan mijn herinneringen.....
’s Ochtends pas mijn kamer uit als mijn vader al weg was, gezellig kletsend ontbijten met mama, aankleden en richting school waar ik het heerlijk vond maar nooit iemand iets vertelde hoe ik aan de blauwe plekken kwam of hoe mama aan de plekken kwam.
De mooiste smoezen was ik inmiddels gewend, trap gevallen, buiten spelen, gestruikeld, muurtje, hinkelen en gevallen, gestoten enz.
Na school treuzelen om naar huis te gaan, omlopen, nog even naar de buurvrouw, hondjes aaien, bij de bakker voor het raam turen, om vervolgens toch richting huis te gaan en de trap weer op te lopen….
Iedere dag weer, jaar in jaar uit......
Op de middelbare toen ik 12 jaar was kwam het besef hoe vreselijk de situatie thuis was….
Ik werd mondiger, ging er tegen in, beschermde mijn moeder, helaas kreeg ik daar door ook meer klappen.
Ik was veel bij vriendinnen maar vroeg ze nooit om mee te gaan naar mijn huis.
Op een avond was het zo erg dat ik weg liep en naar mijn oma liep in het donker. Binnen 2 uur werd ik weer terug gebracht met de mededeling ‘schat ook wij kunnen niets aan de situatie doen’
Nu ik ouder ben realiseer ik me hoeveel familie er van af wist, overigens kwam er zelden familie op mijn oma’s na, maar die kwamen als mijn moeder alleen was.
Overigens praten we over de jaren 80 hé waar hulp instanties nog niet normaal waren en om naar de politie te gaan is gek genoeg nooit bij me op gekomen.
Deze actie kwam me duur te staan natuurlijk want ik had iemand over de thuissituatie verteld. (wat ze uiteraard gewoon wisten)
Zo heb ik nog denk ik 6 x geprobeerd hulp te ‘vragen’ zelfs uiteindelijk aan een lerares die er niets mee kon zei ze!
Helaas nooit hulp gekregen tot ik op mijn 15e een vriendje kreeg……
Dat was mijn redding, het is niet mijn echtgenoot geworden maar ik ben hem en zijn ouders nog altijd dankbaar.
Een flits van 36 jaar later brengt me in Corona tijd. Mijn hart huilt als ik denk aan al die kinderen die nu net zo’n situatie hebben als ik toen.
Geen school, geen sport, niet naar familie, niet samen kunnen zijn……vreselijk!
De boodschap in dit levensverhaal is let op elkaar, pas op elkaar, meld het als je huiselijk geweld vermoed of ziet.
Zoek hulp als het jezelf betreft, het is niet normaal om geslagen te worden of gekleineerd.
Hoe het met dat meisje van toen is afgelopen?
Ze ging op haar 17e jaar intern de verpleegkundige opleiding in, trouwde op haar 24 ste, heeft volledig het contact verbroken met haar ouders en wil ze ook nooit meer zien.
Het “nare gedeelte” heeft een plek en slijt met de jaren.
Ze is gelukkig met haar man en met haar kinderen die inmiddels volwassenen zijn, heeft een hele leuke baan en een mooie hobby op instagram
Pas op elkaar!
Het meisje van toen xx
Er is maar één iemand nodig om huiselijk geweld te stoppen
Als je vermoedt dat er sprake is van kindermishandeling of ander huiselijk geweld in je omgeving, is het belangrijk om zo snel mogelijk in actie te komen. Iedereen kan namelijk het verschil maken voor iemand die slachtoffer is. Ook jij.
