Allereerst voor mijn geboorte! Dat mijn ouders de wens hadden voor een derde kindje, al heeft mijn moeder daar nog best even over getwijfeld maar achteraf nooit spijt van gehad. 

 
Er waren vroeger veel problemen in ons gezin maar toch ben ik mijn ouders dankbaar voor een onbezorgde jeugd. Wij, mijn broers en ik, mochten veel, kregen veel vrijheid om te spelen en te onderzoeken.

Ook al ging het thuis zeker niet over rozen waren we toch een hecht gezin. Het zou zo kunnen zijn dat mijn oudste broer daar anders over denkt, hij is ruim zes jaar ouder en had veel eerder door hoe de vork in de steel zat. Daar heb ik eerder al overgeschreven en ook dat zal nog wel eens aan bod komen, maar nu is de vraag waar ik dankbaar voor ben.

Er werd bij ons thuis best gediscussieerd maar niet op een ‘mijn zin door drijven’ manier, iedereen mocht zijn mening delen. Over die mening werd dan wel gesproken, wat de één er van vond en de ander, alle voors en tegens en daar ben ik mijn ouders dankbaar voor. Natuurlijk ook mijn broers want zonder deelnemers aan een discussie heb je geen discussie.
Deze gesprekken/discussies waren zeker achteraf gezien heel kostbaar omdat je leert om voor je eigen standpunten op te komen zonder er van uit te gaan dat jouw mening een waarheid is, misschien de jouwe maar niet die van iedereen. Ook leerde ik daarmee om voor mijzelf op te komen alhoewel ik dat pas veel later in de praktijk ben gaan brengen. 
 

Nu breng ik mijn kinderen hetzelfde bij, je mag mondig zijn, je mag opkomen voor je eigen ideeën, je mag je laten horen! Toch zie ik ook bij hun dat je eerst nog te jong bent om het uit te kunnen en durven voeren maar de basis is wel gelegd! 

 
Met mijn vader was de laatste jaren van zijn leven het contact heel slecht, dat is jammer maar was zijn keuze. Het discussiëren wat hij ons had geleerd voelde voor hem als een mes op de keel in de keuzes die hij toen maakte. 
Mijn moeder had altijd haar mening klaar, duidelijk vond ik dat altijd en soms ook bloedirritant, maar ze was als moeder erg zorgzaam voor mij maar ook voor mijn kinderen, en verder familie. 

Ik ben haar heel dankbaar ook voor de mooie herinneringen die ik aan haar heb. 

Die mooie herinneringen heb ik ook zeker aan mijn vader die ook op zijn manier zijn best deed, want de misstappen die hij maakte deed hij vaak om ons alles te willen bieden. Onmachtig met zichzelf, het is alleen zo jammer dat er op het laatste deel zo een zuur randje aan hangt. Hoe gek het ook klinkt die misstappen hebben mij ook veel geleerd want van een slecht voorbeeld kun je ook leren, hoe je het niet wilt doen!  
 
  

Lizette 

 
Leuk als je op vraag 122 reageert / antwoord  via de bijpassende post op mijn ↬ Instagram 

2 september 2021