Zettje in de goede richting – Lizette Klein
Column 229 – 14 januari 2025
Het is een vraag die me wel even bezig heeft gehouden. Als ik terugkijk naar mijn leven, zijn er tal van momenten waarop ik me heb moeten overgeven aan het onzekere. Maar er zijn twee cruciale momenten die me echt zijn bijgebleven: de periode na mijn scheiding en het herstel na mijn herseninfarct.
Na mijn scheiding was ik plotseling in mijn eentje verantwoordelijk voor alles, het wiel moest opnieuw worden uitgevonden. Een appartement kopen, dat was een stap die ik nooit eerder in mijn eentje had gezet. Zou ik het wel kunnen? Wat als het misgaat? Maar ik nam de sprong en ontdekte dat ik veel meer kon dan ik had gedacht. De angst verdween langzaam, vervangen door een trots gevoel dat ik mijn eigen leven in handen had.
En dan, een paar jaar later, kwam het herseninfarct. Wat een schok! Ineens bevond ik me in een totaal andere wereld, vol medische termen en revalidatie. De angst om niet meer te zijn wie ik was, om nooit meer met volle kracht te kunnen leven. Weer moest ik me overgeven aan de situatie. Het was een lange weg, maar ik leerde te genieten van kleine overwinningen en de angst viel een beetje weg. Het was een bevrijdend gevoel om te ervaren dat ik opnieuw kon bloeien, zij het in een andere vorm.
Grappig genoeg, als ik naar foto’s kijk van mezelf van vroeger, zie ik een meisje en vrouw dat bang was om zichzelf op de foto te zetten. De angst om niet mooi genoeg te zijn, om niet het ‘perfecte’ plaatje te zijn. Nu heb ik een overvloed aan foto’s van mezelf, niet alleen in perfect geposeerde poses, maar ook met gekke bekken en ongegeneerd lachen. Ironisch, hoe die angst in het verleden mijn creativiteit en vreugde heeft belemmerd, terwijl ik nu diezelfde foto’s als een viering van mijn authenticiteit beschouw.
Wanneer heb ik voor het laatst mijn angst opzijgezet? Dat was waarschijnlijk gisteren of vandaag, want angst is geen staat die je eenmaal overkomt en vervolgens achter je laat. Het is een voortdurende dans, een oefening in zelfacceptatie. Het leven zal altijd uitdagingen blijven bieden, maar met elke stap die ik zet, elke keuze die ik maak en elke lach die ik deel, leer ik dat de kracht om mijn angsten te overwinnen altijd in mij heeft geschuild. En dat maakt het leven, ondanks alles, ontzettend waardevol.
Lizette
Wanneer heb jij voor het laatst je angst opzij gezet? Laat je antwoord of reactie over mijn antwoord achter onder de bijpassende post via één van onderstaande buttons
Recent goed gelezen:
Meer op de ‘Vers van de Pers’ pagina
*
*Special dank aan Rina van Loenen voor haar maandelijkse donatie!! Wil jij dat ook? Stuur mij dan even een berichtje via socials of contactformulier
Speciale dank aan deze Sfeermakers
↬ Meer van @eenstukjeclaudia