Vertellen over mijn hersenletsel gaat mij meestal makkelijk af. Je kan met woorden makkelijk uitdrukken hoe je je voelt of wat je voelt. Maar als iemand vraagt hoe ik zou mijn hersenletsel kan uitbeelden of vormgeven dan wordt dat toch een stuk lastiger.
Vorig jaar heb ik een beeldje gemaakt; Een gevallen ‘iemand’ die hulpeloos op de grond ligt maar uiteindelijk weer opstaat. Met dit beeldje, bedenk ik mij nu, beeld ik eigenlijk heel mooi mijn NAH uit. Het laat letterlijk mijn ‘omvallen’ zien;
Het beeld mijn (soms) hulpeloosheid en onbegrip uit. Het letterlijk spartelen.
De kleuren groen en geel staan voor ergernis (je groen en geel ergeren). Dit is deels de frustratie omdat dingen niet meer gaan zo als ze gingen, deels om het ergeren aan mensen die mij niet (meer) begrijpen, die NAH niet begrijpen.
De uitgestrekte armen als een ‘roep’ om begrip, hulp en steun. Een stille roep om “help mij” maar eigenlijk wil ik helemaal geen hulp.
Het blokje is als een voetstuk, het besef dat ik mijzelf toch echt op de eerste plaats mag zetten! Moet zetten zelfs!
Het beeldje heeft geen gezicht. Bewust of onbewust gedaan. Ik verschuil mij in de mensenmassa, ik hoef geen medelijden, als je een onzichtbare beperking hebt wordt deze (vaak) niet gezien. Aan de andere kant wil ik graag dat mensen ‘mij’ nog zien, voor vol aanzien, dat ‘ik’ er nog toe doe. Misschien heeft een beeldje een masker, een masker waarachter ik mijn verdriet kan verstoppen, kan zeggen het gaat goed.
Maar ondertussen… De zwarte vakjes staan voor alles wat niet meer gaat, verloren is, het verdriet, het vechten, het voor altijd anders zijn… De witte vakjes staan voor hoop, vooruitgang, het leven, het verbeteren, het groeien en blijven leren en genieten.
Liefs,
Justme, Monique
Leuk als je een reactie achterlaat over deze BreinStorm column van Monique onder bijpassende post via onderstaande buttons
Speciale dank aan deze Sfeermakers
Kaarten: Studio Kuukeluus
Versje: @eenstukjeclaudia