Hoewel ik mezelf vooral als een tevreden mens zie, zijn er natuurlijk genoeg dingen waar mijn kritische blik zich zo nu en dan op richt.
Column 313 – 1 september 2026
Ook deze vraag uit de 1000 columns Challenge lijkt eenvoudig, totdat je er echt even voor gaat zitten. “Waar ben je ontevreden over?”. Want eerlijk gezegd moest ik wederom even graven (wat ook precies het doel van deze Challenge is). Niet omdat ik nooit ergens ontevreden over ben, maar omdat ik mezelf eigenlijk zie als een tevreden mens, een mens dat dankbaar is voor wat er wél is.
Maar goed… een column schrijven over alleen maar tevredenheid zou ook een beetje saai worden en is ook de vraag niet, dus laten we eens kijken waar mijn kritische blik nu en dan op richt.
Als we het over schrijven gaat, dan ben ik regelmatig ontevreden over mijn eigen taalkundige kennis (zie ook mijn column ‘Twijfel je vaak?’). De Nederlandse taal is nooit mijn sterkste kant geweest. Sterker nog: op de basisschool ben ik ooit bestempeld als iemand die iets maar beter niet kon proberen. De woorden “Doe jij dat maar niet, want dat kun je toch niet” hebben zich blijkbaar dieper genesteld dan ik lange tijd wilde toegeven.
Tijdens latere opleidingen is dat beeld gelukkig voor een groot deel rechtgezet. Ik heb geleerd dat kunnen schrijven niet alleen gaat over foutloze zinnen of perfecte spelling. Het gaat ook over een verhaal kunnen vertellen, gevoel kunnen overbrengen en mensen meenemen in wat je schrijft.
Toch zit het oude stemmetje er nog, dat stemmetje dat zegt: Is dit wel genoeg? Ziet iemand mijn fouten? Wie zit hier eigenlijk op te wachten?. En over die gedachte ben ik zeer ontevreden! Maar gelukkig is er tegenwoordig ook een ander stemmetje bijgekomen, een iets stoerder stemmetje dat zegt: “Fuck it! Wees nu eens tevreden over wat je doet”
En misschien is dát wel de grootste winst, niet dat ik ineens de onvrede over mijn schrijfvaardigheid kwijt ben, maar dat ik mezelf steeds vaker toestemming geef om het gewoon te doen en er niet steeds ontevreden over te zijn.
Veel creatieve mensen hebben last van een kritische ontevreden innerlijke stem? Juist mensen die iets maken of creëren, leggen de lat vaak hoog voor zichzelf. Die kritische blik helpt soms om te groeien, maar kan je ook behoorlijk in de weg zitten als je vergeet te kijken naar wat je al hebt bereikt.
Ongeveer elf jaar geleden moest ik noodgedwongen verhuizen, het appartement dat ik toen kocht, voelde in eerste instantie absoluut niet als mijn droomplek. Ik was er eerlijk gezegd behoorlijk ontevreden over, het was niet wat ik voor ogen had en ik had liever andere keuzes gemaakt, maar soms kiest het leven voor jou.
Als ik nu terugkijk, ben ik juist ontzettend dankbaar dat deze mogelijkheid er toen was, want de realiteit had ook heel anders kunnen zijn. Misschien had ik nu nog steeds in een dure huurwoning gezeten, of had ik mij zorgen moeten maken over veel meer financiële zaken.
Dat is ook iets wat ik door de jaren heen steeds beter heb geleerd: iets waar je op een bepaald moment ontevreden over bent, kan later zomaar iets blijken te zijn waar je dankbaar voor bent.
Toch zijn er dingen waar ik nog steeds moeite mee heb en onvrede over voel, vooral de manier waarop mensen soms oordelen zonder het hele verhaal te kennen.
Bij hulpinstanties begrijp ik dat er regels zijn, dat zaken gecontroleerd moeten worden en dat niet alles zomaar geregeld kan worden, dat hoort erbij. Maar het onbegrip waar je soms tegenaan loopt, kan ontzettend frustrerend zijn.
Een voorbeeld daarvan is het idee dat iemand met chronische aandoeningen er blijkbaar ook ziek uit moet zien. Alsof je wanneer je lichamelijke beperkingen hebt, niet meer een leuk jurkje mag dragen, je haar netjes mag doen of een beetje make up mag dragen. Alsof verzorgd eruitzien betekent dat het allemaal wel meevalt. Daar ben ik ontevreden over: de snelle oordelen, het vergeten dat iemand meer is dan alleen een diagnose, een dossier of een situatie op papier.
Soms ben ik ook ontevreden over het feit dat ik regelmatig hulp nodig heb, dat ik dingen aan anderen moet vragen en niet altijd alles zelf kan oplossen. Dat ik soms afhankelijk ben van wanneer iemand tijd heeft of wanneer met een instantie eindelijk door de zoveelste stap van de molen heen is. Dat vraagt geduld en over dat geduld van mij ben ik ook ontevreden, geduld is namelijk niet mijn grootste talent.
Maar misschien zit daar ook weer een les in, want hulp nodig hebben betekent niet automatisch dat je zwak bent. Soms betekent het juist dat je hebt geleerd om hulp te accepteren en ruimte te geven aan anderen om iets voor jou te betekenen.
Terwijl ik dit schrijf, denk ik ineens: klink ik nu als een enorm ontevreden mens? Dat ben ik eigenlijk helemaal niet. Het grappige is dat ik echt even moest graven om tot deze punten te komen. In mijn dagelijks leven voel ik mij vooral een tevreden en gezegend mens, ik geniet van mijn creativiteit, van mijn handwerk, van de kleine geluksmomenten en van alles wat ik wél kan.
Maar misschien is dat ook precies waarom deze vraag interessant is. Tevreden zijn betekent namelijk niet dat je nergens meer moeite mee hebt, het betekent niet dat alles perfect is. Het betekent vooral dat je naast de dingen waar je ontevreden over bent, ook blijft zien hoeveel moois er nog wél is
Lizette
Waar ben jij ontevreden over? Of ben je wellicht in de basis ook meer tevreden dan ontevreden?
Laat het me weten in een reactie, zie de poll op mijn socials of beantwoord de vraag eens voor jezelf.
Maximaal 2x per maand een Zettje Schrap Extra, met inzichten en updates
Je hoeft de Substack app NIET te downloaden!!!!! Na invullen van je emailadres, krijg je de melding; Download de app om af te ronden (uitgekookt) maar dat hoef je NIET te doen, je bent dan namelijk al aangemeld!!
Dankzij de bijzondere en liefdevolle bijdrage van deze fantastische sfeermaker krijgt dit platform zijn gezellige, warme uitstraling en unieke, uitnodigende karakter. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor.
💖
↬ Kaarten en meer van Studio Kuukeluus
